مدل‌سازي ساختاري_ تفسيري فازي عوامل موثر بر مديريت تجربه كاركنان در دانشگاه علوم پزشكي مشهد

زمينه و هدف: كاركنان به‌عنوان مشتريان داخلي سازمان در نظر گرفته مي‌شوند و امروزه تجربه كارمند به يك موضوع برجسته در حوزه منابع انساني تبديل‌شده‌است. پژوهش حاضر با هدف مدل‌سازي ساختاري تفسيري فازي عوامل موثر بر مديريت تجربه كاركنان در دانشگاه علوم پزشكي مشهد انجام شده‌است. روش پژوهش: مطالعه كاربردي حاضر، از نوع  توصيفي- تحليلي بوده و در  سال 1402 انجام شد. 10 نفر از اعضاي هيات علمي، مديران و كاركنان دانشگاه علوم پزشكي مشهد به روش هدفمند انتخاب شدند. سپس پرسشنامه  Interpretive Structural Modeling (ISM) كه متشكل از يك ماتريس  7 در 7 بود در اختيار آن‌ها قرار گرفت و از آن‌ها خواسته شد تا براساس مقياس زوجي متغيرها رابطه زمينه‌اي ميان آن‌ها را پيدا كنند. در بخش تحليل، به‌منظور ساختاردهي و تحليل وضعيت عوامل از مدل‌سازي ساختاري_تفسيري فازي و تحليل ميك مك استفاده گرديد. يافته‌ها: 7 مضمون سازمان‌يافته (عوامل سازماني، عوامل محيط فيزيكي، عوامل فناوري، عوامل شغلي، عوامل مديريتي، عوامل فرهنگي و عوامل فردي) براي تجربه كاركنان در دانشگاه علوم پزشكي مشهد شناسايي شد. يافته‌ها نشان داد عوامل فرهنگي و مديريتي در پايين ترين سطح ساختار قرار دارند و از قدرت نفوذ بيشتر و وابستگي كمتري برخوردارند. به عبارت ديگر، اين عوامل تاثيرگذارترين عوامل بر تجربه كاركنان هستند. در سطح دوم عوامل شغلي، فناوري و سازماني قرار گرفتند. در مقابل، عوامل فردي و فيزيكي در بالاترين سطح ساختار قرار گرفته و از قدرت نفوذ كمتر و وابستگي بيشتري به ساير عوامل برخوردارند.    نتيجه‌گيري: يافته‌ها حاكي از آن است كه دانشگاه علوم پزشكي مشهد براي ارتقاي تجربه كاركنان خود، بايد بر تقويت و بهبود عوامل فرهنگي و مديريتي تمركز ويژه داشته باشد. همچنين، توجه به عوامل شغلي، فناوري و سازماني و رفع نيازهاي فردي كاركنان و فراهم‌آوردن محيط فيزيكي مطلوب، از ديگر الزامات مديريت اثربخش تجربه كاركنان در اين دانشگاه به شمار مي‌رود. اين پژوهش با ارائه يك مدل جامع از عوامل مؤثر بر تجربه كاركنان، به دانشگاه‌ها و ساير سازمان‌ها در درك عميق‌تر اين مفهوم و تدوين استراتژي‌هاي اثربخش براي ارتقاي آن ياري مي‌رساند.