اثربخشي طرح‌واره درماني بر مديريت حل تعارض زنان داراي افكار خودكشي

خودكشي، از مهم‌ترين شاخص‌هاي بهداشت رواني يك جامعه محسوب مي‌شود و عوامل متعدد اقتصادي، اجتماعي، رواني در بروز آن دخيل هستند. اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي رويكرد طرح‌واره درماني بر مديريت حل تعارض در زنان داراي افكار خودكشي مراجعه‌كننده به بيمارستان خورشيد اصفهان انجام شد. طرح پژوهش نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعۀ آماري شامل كليۀ زنان داراي افكار خودكشي مراجعه‌كننده به بيمارستان خورشيد در شهر اصفهان بود. نمونه‌گيري به روش تصادفي ساده انجام شد و 30 زن داراي افكار خودكشي مراجعه‌كننده به بيمارستان خورشيد اصفهان در سال 1400 انتخاب و به‌صورت تصادفي به گروه‌هاي آزمايش و كنترل گمارده شدند. ابزار سنجش شامل پرسشنامۀ سبك مديريت تعارض بود. گروه آزمايش در هشت جلسه به‌صورت هفته‌اي دو بار بستۀ آموزشي طرح‌واره درماني را دريافت كردند. طول مدت جلسات 90 دقيقه بود. نتايج تحليل كوواريانس نشان‌دهندۀ آن بود كه رويكرد طرح‌واره‌ درماني بر مديريت تعارض زنان داراي افكار خودكشي اثربخش بوده است  و اين رويكرد درماني توانسته است، ابعاد حل تعارض شامل كنترل، راه‌‌حل مداري و عدم رويارويي را در زنان داراي افكار خودكشي در مرحله پس‌آزمون بهبود بخشد. نتايج پژوهش حاكي از آن بود كه رويكرد طرح‌واره درماني بر بهبود ارتباطات و مديريت صحيح شيوه‌هاي حل تعارض در زنان داراي افكار خودكشي مؤثر بود؛ درنتيجه با برگزاري جلسات گروهي طرح‌واره درماني براي اين زنان تا حدودي از اين آسيب اجتماعي جلوگيري مي‌شود.