رويكرد جامعه‌‌شناختي به نقش روحانيت و امر سياسي در تأسيس انقلاب اسلامي

با پيروزي انقلاب اسلامي و درهم‌‌تنيدگي روحانيت و امر سياسيِ برآمده از آن، كارويژه‌‌هاي سياسي از درون كارويژه‌‌هاي مذهبي سرچشمه گرفته است. بررسي مقوله واحد دين و سياست و تأسيس نظام اسلامي يكي از اهداف اوليه اين پژوهش است كه تلاش دارد به اين پرسش پاسخ دهد كه چه رابطه‌‎اي عيني و ذهني بين امر سياسي و روحانيت در تأسيس انقلاب اسلامي پديدار شده و روحانيت از چه كاركردهايي برخوردار بوده است. در پاسخ به اين پرسش فرضيه بر اين استوار است كه حفظ و تقويتِ وحدت و همبستگي ملي ـ اسلامي ازجمله مهم‌‌ترين كاركردهاي نهادي مؤثر است كه نقش روحانيت را در تكوين نظام اسلامي برجسته مي‌‌سازد. يافته‌‌هاي پژوهش كه به روش تحليلي و مبتني بر چارچوب نظري كاركردگرايي است نشان مي‌‌دهد كه حراست، حمايت و مصلحت سياسي در جهت تأسيس نظام اسلامي، حوزه‌‌هاي نهادي را در زمينه‌‌هاي اجتماعي و سياسي تقويت مي‌‌كند.