برآورد نرخ ترجيح زماني در مدل SDF رفتاري و سنتي و سنجش آن با عدالت بين‌نسلي

نرخ ترجيح زماني واقعيتي است كه در جهان خارج و واقعيت وجود دارد و برخي از اقتصاددانان نيز بر اين عقيده‌اند كه نرخ ترجيح زماني صفر با عدالت بين‌نسلي سازگار مي‎باشد. برخي از اقتصاددانان مسلمان نيز بر اين عقيده‌اند كه ارزش‌هاي اسلامي به‌دنبال كاهش اين واقعيت خارجي بوده و در نتيجه صفر يا نزديك به صفر شدن نرخ ترجيح زماني را شاخصي براي نزديك شدن جامعه به عدالت بين‌نسلي مي‎دانند. با فرض اينكه ميزان نرخ ترجيح زماني شاخصي براي نزديك شدن جامعه به عدالت بين‌نسلي باشد، بنابراين، هميشه مي‌توان با اندازه‌گيري اين شاخص، ميزان فاصله جامعه را از ارزش عدالت بين‌نسلي اندازه‌گيري نمود. روش‌هاي مختلفي براي اندازه‌گيري اين نرخ با توجه به عوامل تأثيرگذار بر آن وجود دارد كه يكي از اين روش‌ها براساس برآورد عامل تنزيل تصادفي (SDF) رفتاري و يا سنتي مي‌باشد و اين تحقيق نيز در نظر دارد كه با استفاده از داده‎هاي بازار سرمايه ايران و با كمك مدل‎هاي SDF رفتاري و سنتي به برآورد نرخ ترجيح زماني بپردازد. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد عامل ترجيح زماني در مدل‌هاي (SDF) سنتي و (SDF) رفتاري به ترتيب 0.98 و 0.84 بوده و چون نرخ ترجيح زماني به دست آمده از عامل ترجيح زماني در مدل سنتي برابر با 0.12 و در مدل رفتاري برابر با 0.19 مي‌باشد، بنابراين مي‌توان نتيجه گرفت كه مدل قيمت‎گذاري حاوي احساس، فاصله جامعه را از جامعه عدالت محور بين‎نسلي دورتر نشان مي‌دهد.