تأثير كاربرد ابزار مراقبت راه هوايي بر ميزان موفقيت خروج لوله‌تراشه در بيماران بستري در بخش‌هاي مراقبت ويژه‌ نورولوژي و نوروسرجري: يك مطالعه‌ نيمه‌تجربي

زمينه و هدف: استفاده از ابزارهاي جداسازي از دستگاه تهويه مكانيكي نسبت به روش‌هاي معمول اجرا شده در بخش‌هاي مراقبت ويژه مي‌تواند موجب كاهش خروج لوله‌تراشه ناموفق شود. بنابراين مطالعه حاضر با هدف تعيين تأثير كاربرد ابزار مراقبت راه هوايي بر ميزان موفقيت خروج لوله‌تراشه در بيماران بستري در بخش‌هاي مراقبت ويژه‌ نورولوژي و نوروسرجري انجام شد.روش‌ها: در اين مطالعه‌ نيمه‌تجربي، 98 بيمار مبتلا به خونريزي اپيدورال، ساب‌دورال و داخل مغزي بر اساس معيارهاي ورود به مطالعه و با روش نمونه‌گيري آسان انتخاب شده و طبق جدول بلوك‌هاي تصادفي‌سازي (بلوك‌هاي جايگشتي شش‌تايي)، توسط كامپيوتر و با استفاده از نرم افزار WinPepi 11.4 تصادفي‌سازي شده و به دو گروه مداخله (49 نفر) و كنترل (49 نفر) تخصيص يافتند. در گروه مداخله، خروج لوله‌تراشه بيماران با استفاده از ابزار مراقبت راه هوايي و در صورت كسب نمره‌ هفت يا كمتر از اين ابزار انجام شد. در گروه كنترل، خروج لوله‌تراشه بيماران بر اساس نظرات و تجربيات متخصصان بيهوشي انجام شد.يافته‌ها: در اين مطالعه، تعداد موارد لوله‌گذاري مجدد در گروه مداخله، كمتر از گروه كنترل بود ولي اين تفاوت از نظر آماري معنادار نبود (0.2=P). همچنين، مدت زمان اتصال به دستگاه تهويه مكانيكي (0.02=P) و لوله‌تراشه (0.018=P) و مدت بستري در بخش مراقبت ويژه (0.001 P)، در گروه مداخله به طور معناداري كمتر از گروه كنترل بود.نتيجه‌گيري: كاربرد ابزار مراقبت راه هوايي باعث كاهش تعداد خروج لوله‌تراشه ناموفق شد، هر چند اين كاهش نسبت به گروه كنترل از نظر آماري معنادار نبود. همچنين با به‌كارگيري اين ابزار، مدت زمان بستري بيماران در بخش‌هاي مراقبت ويژه نوروسرجري و نورولوژي، مدت زمان اينتوباسيون و اتصال بيماران به دستگاه تهويه مكانيكي، كاهش يافت. بنابراين، با توجه به عدم آشنايي كامل پرستاران بخش مراقبت ويژه با ابزارهاي خروج لوله‌تراشه و انجام فرآيند خروج لوله‌تراشه به صورت سنتي، لازم است جهت افزايش آگاهي پرستاران در اين زمينه، برنامه‌ريزي‌هاي لازم توسط مسئولين مربوطه صورت گيرد.