بررسي همبستگي سندروم پسا مراقبت ويژه خانواده با كيفيت ارتباط پرستاران با خانواده بيماران بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه بيمارستان‌هاي دانشگاه علوم پزشكي زنجان: يك مطالعه مقطعي

زمينه و هدف: به دنبال بستري شدن بيماران در بخش‌هاي مراقبت ويژه، اعضاء خانواده آنان در معرض خطر مجموعه‌اي از واكنش‌هاي جسمي، رواني، اجتماعي و معنوي تحت عنوان سندروم پسا مراقبت ويژه خانواده قرار مي‌گيرند كه مي‌تواند سلامت عمومي آنان را به خطر بيندازد و نيازمند توجه به عوامل مرتبط با آن است. لذا پژوهش حاضر با هدف بررسي همبستگي سندروم پسا مراقبت ويژه خانواده با كيفيت ارتباط پرستاران با خانواده بيماران بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه بيمارستان‌هاي دانشگاه علوم پزشكي زنجان، انجام شد.روش‌ها: مطالعه حاضر يك پژوهش مقطعي بود كه در سال 1400 در بيمارستان‌هاي وابسته به دانشگاه علوم پزشكي زنجان انجام شد. جامعه مورد مطالعه شامل 193 نفر اعضاء خانواده بيماران بستري در بخش‌هاي مراقبت ويژه بودند كه به روش نمونه‌گيري در دسترس و مبتني بر هدف انتخاب شدند. ابزارهاي تحقيق شامل پرسشنامه سندروم پسا مراقبت ويژه خانواده (FICUS) و پرسشنامه كيفيت ارتباط پرستاران با خانواده‌ها (QOC) بود.يافته‌ها: در اين مطالعه ميانگين نمره سندروم پسا مراقبت ويژه خانواده (6.16 ± 74.51) و كيفيت ارتباط پرستاران با خانواده‌هاي بيماران (18.5 ± 73.90) بود و نتايج آزمون آماري، همبستگي منفي معني‌دار (0.05 P) بين اين دو متغير، نشان داد كه با كاهش كيفيت ارتباط، شدت سندروم پسا مراقبت ويژه در خانواده افزايش مي‌يابد. نتيجه‌گيري: با عنايت به يافته‌هاي پژوهش حاضر لازم است هم پرستاران مراقبت ويژه به برقراري ارتباط مؤثر با خانواده بيماران اهتمام بيشتري داشته باشند؛ هم مديران و متوليان اجرايي بيمارستان‌ها بايد در جهت افزايش كيفيت ارتباط پرستاران با خانواده بيماران تدابير عملي بكار گرفته و نيز در جهت پياده‌سازي مراقبت خانواده محور در بخش‌هاي ويژه در جهت پيشگيري و كاهش بروز سندروم پسا مراقبت ويژه خانواده، اقدامات لازم را مبذول نمايند.