مقايسه اثربخشي روش درماني تحليل رفتار كاربردي( ABA )و روش درماني-آموزشي(TEACCH ) بر بهبود مهارت‌هاي اجتماعي و درك كلامي در كودكان مبتلا به اختلال طيف اتيسم

هدف پژوهش حاضر، مقايسه اثربخشي روش درماني تحليل رفتار كاربردي (ABA) و روش درماني- آموزشي (TEACCH) بر بهبود مهارت‌هاي اجتماعي و درك كلامي در كودكان مبتلا اختلال طيف اوتيسم بود. روش: مطالعه حاضر از لحاظ هدف كاربردي و از نظر روش اجرا از نوع درون‌گروهي (تك‌‌آزمودني) است. در اين پژوهش از طرح چند خط پايه‌اي با استفاده از روش و افراد مختلف استفاده شد. جامعه آماري اين پژوهش را همه دانش‌آموزان مبتلا به اختلال طيف اوتيسم در دوره ابتدايي استان مازندران در سال تحصيلي 1397- 1398 تشكيل مي‌دهند. گروه نمونه شامل چهار نفر در دو گروه و در هر گروه دو نفر عضو هستند كه به‌صورت در دسترس انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوري داده‌ها، مقياس رشد اجتماعي وايلند و مقياس وكسلر كودكان بود. آزمون‌‌هاي آماري در اين پژوهش عبارت بودند از تحليل ديداري و آماري و نيز بررسي روند تغييرات در آزمودني. روش مداخله به‌صورت مشاهده خط آزمودني در خط پايه و آموزش بسته مداخلات و نيز پيگيري روند تغييرات بود كه در مدت دو ماه زمان برد. يافته‌ها نشان داد، كه تأثير روش درماني تحليل رفتار كاربردي (ABA) و روش درماني- آموزشي (TEACCH) بر بهبود مهارت‌هاي اجتماعي و درك كلامي در كودكان داراي اختلال طيف اوتيسم متفاوت است و با توجه به شاخص‌هاي بهبود (8.83 و 13.15 براي مهارت اجتماعي) و (نمرات 160 و 100 براي درك كلامي) روش درماني- آموزشي (TEACCH) سهم بيشتري دارد. نتيجه گيري: مطالعه نشان داد روش درماني TEACCH با توجه به ماهيت ساختارمند نسبت به روش درماني ABA در بهبود مهارت هاي اجتماعي و درك كلامي در دو آزمودني مؤثرتر بود.