اثربخشي تحريك الكتريكي مستقيم مغز بر هماهنگي ادراكي ديداري كودكان با نارسايي يادگيري

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي تحريك الكتريكي مستقيم مغز بر هماهنگي ادراكي‌ديداري كودكان با نارسايي‌يادگيري انجام شد. روش: روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش كليه كودكان با نارسايي ‌يادگيري شهر دزفول در سال 1398 بودند. حجم نمونه پژوهش شامل 30 نفر كودك با نارسايي ‌يادگيري بود كه با روش نمونه‌گيري در دسترس و با توجه به ملاك‌هاي ورود و خروج مطالعه انتخاب شدند. گروه آزمايش مداخله آموزشي را 10 جلسه 10 دقيقه اي دريافت نمودند. مقياس مورد استفاده در اين پژوهش شامل مقياس ادراكي ديداري بندرگشتالت بود. داده‌ها با تحليل كوواريانس تك متغيره، با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 22 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: نتايج نشان داد بين گروه‌هاي آزمايش و كنترل از هماهنگي ادراكي ديداري تفاوت معني‌داري وجود داشت (0.001 p). به عبارت ديگر تحريك الكتريكي مستقيم مغز باعث افزايش هماهنگي ادراكي ديداري كودكان با نارسايي‌يادگيري شد. نتيجه‌گيري: منطبق با يافته‌هاي پژوهش حاضر مي‌توان مداخله تحريك الكتريكي مستقيم مغز را به عنوان يك روش كارا جهت هماهنگي ادراكي ديداري كودكان با نارسايي‌يادگيري پيشنهاد داد.