واكاوي اصول فضاسازي معماري مساجد دوره تيموري در مشهد و هرات با تحليل محتواي مكتب نگارگري هرات

تجربه پيشينيان در خلق فضاي معماري و شناخت آن نيازمند زبان هنر است. ارتباط معماري با هنر موجب خلق فضا با تزئينات و تركيب با الگوهاي مختلف ميشود. نقاشي و معماري در عنصر فضا مشترك هستند. در معماري مدرن با فرهنگ‌هاي مختلف، دغدغه ارتباط بين معماري گذشته و حال، چه عملي و چه نظري وجود دارد. با از بين رفتن برخي آثار معماري اطلاعاتي از آنان در دسترس نيست. بررسي و شناخت آثار نگارگري لايه‌هاي اجتماعي فرهنگي، عناصر و اصول به كار رفته در آن را ميتوان شناخت تا به عنوان مدارك تاريخ معماري معرفي شوند. مكتب هرات از مكاتب تاثيرگذار در نگارگري كه اجزا معماري در آن به وفور استفاده شده و نقطه اوج آن دوره تيموريان بود. هدف از اين تحقيق تحليل نگاره‌ها و آثار معماري است تا به شناخت اصول معماري ايران بپردازيم. شهرهاي مشهد و هرات در دوره تيموريان شهرهاي مهم خراسان بزرگ بوده‌اند. جايگاه ويژه مساجد در فرهنگ و آيين مسلمانان مورد توجه مردم و زمامداران بوده است. در اين پژوهش با منابع كتابخانه‌اي و با روش توصيفي– تحليلي و تفسيري تاريخي، با تحليل فضاي مسجد در معماري و نگارهها سعي بر يافتن اصول معماري ايراني داريم. و از نگاره‌ها به عنوان سند تاريخي و بناهاي شاخص در مشهد و هرات در پيشبرد چگونگي يافتن اصولي براي فضاسازي در معماري و نگارگري استفاده ميكنيم و به تاثيري كه اصول معماري ايراني هم در بناها و هم در نگارگري گذاشته است ميپردازيم. تا اين اصول در ساير بناها نيز مورد استفاده قرار بگيرد.