مروري بر برخي اثرات آنتي‌بيوتيك‌ها بر گياهان

استفاده روز‌افزون از آنتي‌بيوتيك‌ها در درمان بيماري‌هاي عفوني انسان، دام، ماهي و طيور نگراني‌هاي زيست محيطي جدي ايجاد كرده است. استفاده مداوم و در حال افزايش، ماندگاري طولاني‌مدت و حذف ناكافي آنتي‌بيوتيك‌ها، تأثيراتي بر اكوسيستم‌هاي خاكي و آبي ايجاد كرده است. تقريباً 50 تا 90 درصد آنتي‌بيوتيك‌ها به‌صورت اوليه و متابوليت‌هايشان دفع و به‌طور طبيعي از طريق آب و خاك به ريشه‌هاي گياهان رسيده و توسط آن‌ها جذب مي‌شوند و يا عملكرد گياه و توليد محصولات كشاورزي را كاهش مي‌دهند. آنتي‌بيوتيك‌ها تأثيرات خود را بر روي فرآيندهاي گياهي از قبيل فتوسنتز، تنفس، متابوليسم اكسيداتيو، متابوليسم نيتروژن، جوانه‌زني و استقرار گياه اعمال مي‌كنند. يكي از نتايج و آثار آنتي‌بيوتيك‌ها بر گياهان توليد ROS (گونه‌هاي فعال اكسيژن) است كه مي‌تواند سمي باشد و اگر سيستم‌هاي آنتي‌اكسيداني گياه نتوانند با آن مقابله كنند، منجر به بروز علايم سميت در گياه و آسيب به آن مي‌شود. اكسيد شدن ليپيدهاي غشايي و آسيب به ماكرومولكول‌ها و ساختار سلولي گياه از جمله اين آسيب‌ها است.