بازخواني نسبت دو پيشگاه زباني ( زبان معيار و زبان مادري) در آموزش بر اساس تجربه زيسته معلمان ابتدايي

هدف پژوهش حاضر بازخواني نسبت دو پيشگاه زباني ( زبان معيار و زبان مادري) در آموزش بر اساس تجربه زيسته معلمان ابتدايي است. پارادايم پژوهش تفسيري /برساختي ، رويكرد پژوهش كيفي، استراتژي پژوهش از نوع پديدارشناسي، و تاكتيك پژوهش از نوع تحليل محتواي پنهان است. روش نمونه گيري هدفمند و نمونه مورد نظر مشتمل بر معلمان اقوام بلوچ، لر، ترك، تركمن، كرد و عرب بوده است. ابزار گردآوري داده ها مصاحبه نيمه ساختارمند بوده و مصاحبه ها تا مرحله اشباع نظري ادامه يافت و از 31 نفر معلم مصاحبه به عمل آمد. فرمت داده ها در قالب صوت بوده است. براي تجزيه و تحليل داده ها از دو مرحله كدگذاري باز و محوري ( مكتب اشتراوس و كوربين) استفاده گرديد.درمجموع 385كد اوليه، 27 مقوله فرعي و 9 مقوله اصلي استخراج شد. اين مقوله ها عبارتند از : اصالت دادن به زبان مادري، دو زبانگي بحران زا، استحاله زبان هاي قومي، تقويت زبان هژمونيك، وجود تنوع زباني، بازنگري سياست زباني، ضرورت اجراي اصل 15 قانون اساسي، كاركرد هويت بخشي زبان، و سياست گذاري زباني.در مجموع معلمان بيان كردند زبان فارسي نماد هويت ملي، و ابزار پيوند بين اقوام ايراني است و به ‌موازات آن ضرورت دارد براي حل مشكلات زباني دانش آموزان اقوام در برنامه ريزي هاي آموزشي و درسي تمهيداتي صورت گيرد.