تحليلي بر تأثير عوامل شهر هوشمند در توسعۀ ميان‏افزاي بافت‏هاي فرسودۀ شهري، پژوهش موردي: بافت قديمي تبريز

پژوهش حاضر با بهره‏‌گيري از تكنيك تحليل اثرات متقاطع كه يكي از روش‏هاي متداول و مورد پذيرش آينده‌‏نگاري است‌‌، به تحليل ‌تأثير‌ عوامل شهر هوشمند بر مؤلفه‏هاي توسعه ميان‏افزا در بافت‏هاي تاريخي شهر تبريز پرداخته است. روش تحقيق ‌‌، توصيفي-تحليلي بوده و در اين راستا‌‌، تعداد 34 مؤلفه شهر هوشمند در كنار‌‌ 19 متغير توسعه ميان‏افزا با استفاده از تكنيك پويش محيطي استخراج و توسط 50 متخصص برنامه‏ريزي شهري با استفاده از ماتريس متقابل امتيازدهي در محيط نرم‏افزار ميك‏مك تحليل گرديد. نتايج تحقيق‌‌، بيانگر ناپايداري سيستم در كلان‌شهر تبريز است كه بر اين اساس‌‌، پنج دسته عوامل ‌تأثير‌گذار‌‌، دووجهي‌‌، ‌تأثير‌پذير‌‌، مستقل و ريسك قابل شناسايي هستند. در نهايت‌‌، با مطالعه‌‌، بررسي و تجزيه و تحليل نتايج به دست ‏آمده‌‌، 7 عامل كليدي ‌تأثير‌گذار شهر هوشمند شامل «خلاقيت»‌‌، «روح نوآورانه»‌‌، «مديريت پايدار منابع»‌‌، «دسترسي محلي»‌‌، «حمل‌ونقل پايدار‌‌، خلاق و ايمن»‌‌، «جذابيت شرايط طبيعي» و «انعطاف‏‌پذيري» و 4 عامل كليدي ‌تأثير‌پذير توسعه ميان‏‌افزا شامل «مسكن مقرون‌به‌صرفه»‌‌، «بهره‌‏وري زمين»‌‌، «تراكم جمعيتي» و «كاربري‏‌هاي آلاينده» كه ‌بيش‌ترين نقش را در بازآفريني آينده بافت‏‌هاي ناكارآمد كلان‌شهر تبريز با ‌‌تأكيد بر شهر هوشمند دارند‌‌، انتخاب شدند. همچنين نوآوري پژوهش حاضر را مي‌‏توان‌‌، در دو حيطه موضوع‌ (از لحاظ عدم وجود مطالعات در اين موضوع )و روش‏‌شناسي‌ (روش ميك‏‌مك) نشان داد.