بررسي كارايي روش‌هاي درونيابي براي تخمين كانال‌هاي محوشونده در پخش تلويزيون ديجيتال

تغييرات كانال هاي مخابراتي يكي از چالش هاي ارتباطات بي سيم است كه مسأله جبرانسازي اثر كانال به كمك تخمين مناسبي از پاسخ آن را مورد توجه قرار داده است. در سيستم پركاربرد OFDM، مي توان زيرحامل هايي را به عنوان پايلوت براي تخمين كانال لحاظ كرد. در روند تخمين كانال به كمك پايلوت، درونيابي براي دستيابي به پاسخ كانال در زيرحامل هاي داده ضروري است. با توجه به تنوّع روش هاي درونيابي، يافتن بهترين روش موضوع تحقيقات مختلفي بوده است، زيرا يك روش درونيابي به عنوان بهترين درونياب در تمام شرايط وجود ندارد و عملكرد درونيابي به محوشوندگي كانال، سيگنال به نويز و سربار پايلوت وابسته است. در اين مقاله تأثير روش هاي مختلف درونيابي روي كيفيت پخش تلويزيون ديجيتال طبق استاندارد DVB-T2 ارزيابي شده است. يك بستر شبيه سازي آماده شده است كه مدلهاي مختلف كانال طبق اندازه گيري هاي واقعي در آن تعريف مي گردد. درونيابي به ازاي نسبتهاي پايلوت مختلف با پنج روش متداول (نزديكترين همسايه، خطي، مكعبي، اسپلاين و ماكيما) انجام مي شود. پس از جبرانسازي كانال با نتيجه درونيابي، نرخ خطاي بيت كه معيار اصلي براي ارزيابي و مقايسه است بدست مي آيد. با انجام آزمايش هاي مختلف، قواعدي براي انتخاب درونياب مناسب در شرايط متفاوت ارائه شده است. نتايج نشان مي دهد وقتي محوشوندگي كانال نزديك محوشوندگي تخت و يا نسبت پايلوت زياد است، استفاده از درونياب هاي ساده مانند درونيابي خطي بهتر است؛ ولي در شرايط دشوار يعني وقتي محوشوندگي كانال شديد و يا نسبت پايلوت كم است، استفاده از درونياب هاي پيچيده تر مانند درونيابي مكعبي و اسپلاين نتيجه بهتري دارد. ميزان بهبود و تفاوت درونياب ها به طور كمّي استخراج شده است.