بررسي آزمون‌هاي غير مخرب مورد استفاده در عيب‌يابي قطعات توليد شده به روش ساخت افزايشي (AM)

ساخت افزايشي (AM) ساختن يك قطعه يا جزء نهايي بر اساس رسوب مواد با دقت بالا با استفاده از روش‌هاي مختلف است. اين فرآيند يكي از پيشرفت‌هاي اصلي در انقلاب صنعتي چهارم به شمار مي‌رود و همچنان در حال رشد مي‌باشد. انواع مختلفي از روش‌هاي ساخت افزايشي وجود دارد و امروزه استفاده از روش‌هاي بازرسي كارآمد براي اطمينان از سطح معيني از كيفيت و تشخيص عيوب و ناپيوستگي‌ها در صنعت مورد نياز است. امروزه در صنعت، آزمون‌هاي غير مخرب (NDT) به طور گسترده و به‌ويژه در ساخت افزايشي، براي اطمينان از كنترل كيفيت كارآمد و نگهداري پيش بينانه بدون تغيير ويژگي‌ها و حالت اوليه مواد مورد استفاده قرار مي‌گيرد. هر روش آزمون غير مخرب بر اساس اصول فيزيكي مختلفي انجام مي‌شود و انتخاب و استفاده صحيح از هر آزمون به كاربرد، فرآيند ساخت، نوع ماده و ناپيوستگي‌هاي احتمالي و بسياري از موارد ديگر بستگي دارد. متداول‌ترين عيوب ايجاد شده در قطعات AM از نظر ظاهري شامل تخلخل، ناخالصي حبس شده، ترك و نقص در مواد است كه عمدتاً ناشي از تغيير در پارامترهاي توليد، پارامترهاي تزريق و ويژگي‌هاي اوليه مواد است. در اين مقاله به بررسي عملكرد آزمون‌هاي غير مخرب به منظور بازرسي قطعات توليد شده به روش ساخت افزايشي پرداخته شد. اين آزمون‌ها شامل بازرسي چشمي، آزمون مايع نافذ، آزمون ذرات مغناطيسي، آزمون جريان گردابي، آزمون فراصوت، روبش سي تي با پرتو ايكس (XCT)، آزمون نشرآوايي و آزمون دمانگاري است. كاربرد هر كدام از روش‌هاي NDT ذكر شده در ساخت افزايشي و مناسب بودن آن‌ها براي تشخيص عيوب قطعات ساخته‌شده به روش AMمورد بررسي قرار گرفت. همچنين ميزان حساسيت و مزايا و معايب هر روش ارزيابي شد و انواع نقص، و قابليت تشخيص اين عيوب توسط روش‌هاي NDT ذكر گرديد. با توجه به اينكه 7 دسته روش توليد در ساخت افزايشي وجود دارد، در اين تحقيق كاربرد هر آزمون NDT براي دسته‌هاي مختلف فرآيند AM مورد بحث قرار گرفت و چالش‌هاي موجود در هر كدام ذكر گرديد.