گفتمان‌ مسلط بر نظام آموزشي و متون درسي زنان در دوره رضاشاه (مقطع دبيرستان)

شكل‌گيري نهاد آموزشي مدرن در ايران موجب شد؛ زنان به موضوعي براي سياست‌گذاري و برنامه‌ريزي دولت نوگراي پهلوي تبديل شوند. از آن جا كه دولت پهلوي با حمايت نخبگان و روشنفكران با هدف نوسازي ايران تشكيل يافت؛ از همان ابتداي امر زنان را به عنوان يكي از اركان دستيابي به اين هدف، مورد توجه قرار داد. در نتيجه، آموزش زنان در صدر برنامه‌هاي نوسازي دولت قرار گرفت. از اين‌رو، رويكردهاي آموزشي براي تربيت دختران، همسو با ايده‌ها و اهداف حاكميت، در مدارس طرح و الگوي جديدي از زن مطلوب، ترسيم شد. سؤال اصلي مقاله اين است كه برنامه‌هاي آموزشي زنان در متون درسي عصر رضاشاه از چه رويكرد و ماهيتي برخوردار بوده است؟ طبق يافته‌هاي پژوهش، ايده‌آل‌هاي جديد براي زنان در اين دوره، مبتني بر مؤلفه‌ها و معيارهاي گفتمان «ايران نو» استوار بود؛ در منظومه‌ي چنين گفتماني، مفهوم «آزادسازي زنان» به عنوان شالوده‌ي اصلي برنامه‌هاي آموزشي زنان شكل گرفت كه در پيوست نقش‌هاي سنتي زن و در محدوده‌ي خانه و خانواده تعريف ‌مي‌گرديد.  از اين‌رو، تحقيق حاضر با هدف توضيح چگونگي هويت‌يابي زن مدرن در جريان مدرنيزاسيون ايران و تبيين سياست‌ها و برنامه‌هاي آموزشي زنان و كاركردهاي نوين آن در اين فرايند، با روش توصيفي ـ تحليلي و در چارچوب مفهوم سنتي پيوستگاري در تاريخ، مسئله آموزش زنان را مورد بررسي قرار داده است.