سنجش اثربخشي آموزش به روش معكوس بر عملكرد تحصيلي و انگيزش يادگيرندگان

هدف از پژوهش حاضر سنجش اثربخشي آموزش به روش معكوس بر عملكرد تحصيلي و انگيزش يادگيرندگان بود. براي نيل به اين هدف از روش پژوهش از نوع  نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون – پس‌آزمون با گروه كنترل استفاده شد. جامعه آماري پژوهش شامل تمامي دانش‌آموزان پسر پايه چهارم ابتدايي مدارس دولتي منطقه 18 شهر تهران در سال تحصيلي 02 – 1401 بود. با استفاده از روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي، تعداد دو كلاس هركدام با ظرفيت 28 دانش‌آموز به‌صورت تصادفي به گروه‌هاي آزمايش و كنترل اختصاص يافتند. هر دو گروه به مدت يك نيمسال تحصيلي و در 15 جلسه در معرض آموزش قرار گرفتند. آموزش براي گروه آزمايش با استفاده از روش آموزش معكوس، و براي گروه  كنترل با روش مرسوم و غير معكوس ارائه شد. عملكرد تحصيلي يادگيرندگان با استفاده از نمرات آن‌ها در آزمون كتبي عملكردي درس علوم، و انگيزش به دوره با استفاده از پرسشنامه انگيزش دوره كلر مورد سنجش قرار گرفت. يافته‌ها با استفاده از آزمون‌هاي آمار توصيفي، و آمار استنباطي به روش تحليل كوواريانس، و توسط نرم‌افزار SPSS نسخه 22 تحليل شد. نتايج نشان داد كه آموزش به روش معكوس تأثير مثبتي بر عملكرد تحصيلي و انگيزش يادگيرندگان به دوره آموزشي دارد. به‌طوركلي، آموزش به روش معكوس يك روش نوين براي آموزش و يادگيري در عصر ديجيتال است كه مي‌تواند باعث تسهيل و بهبود يادگيري شود.