بررسي ميزان رضايتمندي ساكنين شهر تهران از اتوبوسراني در زمان همه‌ گيري كوويد-19

حمل ‌و‌ نقل عمومي و پيرو آن اتوبوسراني يكي از مهم‌ترين اجزاي كلانشهر‌هاي امروزي هستند كه باتوجه به ازدحام و آلودگي هوا در بسياري از شهر‌ها بعنوان راهكاري جهت كاهش آلودگي و حركت به‌ سوي پايداري نام برده مي‌شود. از سوي وقوع كوويد-19 در شهر‌ها و همه‌گيري آن موجب بروز چالش‌ها و معضلات بسياري در اجزاي شهري شده است كه يكي از مهم‌ترين اجزا حمل‌ و‌ نقل همگاني علي‌ الخصوص اتوبوسراني مي‌باشد. پيرو همين امر هدف اين پژوهش بررسي ميزان رضايتمندي شهروندان شهر تهران از وضعيت حمل‌و‌نقل عمومي با تاكيد بر اتوبوسراني در زمان همه‌گيري كوويد-19 مي‌باشد. روش پژوهش جهت جمع آوري مباني و شاخص‌هاي مناسب توصيفي-تحليلي و جهت تحليل داده‌ها، آزمون T ، آزمون همبستگي پيرسون و رگرسيون گام به گام مي‌باشد. بطور كلي نتايج حاكي از رضايتمندي مطلوب شهروندان از وضعيت وسائل نقليه عمومي[اتوبوس‌ها] و برخورد، مهارت و اگاهي پرسنل و نارضايتي مطلق از وضعيت كلي ايستگاه حمل‌ونقل و وضعيت حمل‌ونقل عمومي [اتوبوسراني] در دوره وقوع همه‌گيري كوويد-19 مي‌باشد. از منظر همبستگي در مجموع شاخص‌ها با يكديگر داراي سطح همبستگي مناسبي مي‌باشند. در نهايت بر اساس نتايج تحليل رگرسيون شاخص‌هاي امكانات رفاهي در ايستگاه، كيفيت وسائل نقليه، تنوع كاربري‌ها، اطلاعات در ايستگاه‌ها، جمعيت شهري داراي بيشترين تاثيرگذاري بر ميزان رضايتمندي شهروندان از حمل ‌و نقل عمومي[ اتوبوسراني] هستند.