رويكرد آينده نگرانه در تدوين برنامه هفتم توسعه

در تدوين سياست هاي كلي برنامه هفتم توسعه بايد به استعدادهاي منطقه و مشاركت هاي محلي توجه ويژه نمود. هدف پژوهش حاضر بررسي رويكرد آينده نگرانه مناسب در تدوين برنامه هفتم توسعه بوده و آن را مورد بررسي تحليلي قرار داده و به همراه آن راهكار هاي لازم را ارائه مي دهد. پژوهش حاضر بر اساس هدف، كاربردي و از منظر نحوه جمع‌آوري و تحليل داده‌ها در حوزه مطالعات توصيفي است. مقاله حاضر با روشى كيفى ابتدا از طريق مطالعات كتابخانه اى و بررسى اسنادى به صورت نظرى و با آسيب شناسى برنامه هاي توسعه اي به تبيين رويكرد مطلوب در برنامه هفتم توسعه پرداخته است.نتايج تحقيق نشان مي دهد كه رويكرد آينده نگرانه مناسب برنامه هفتم توسعه بايد مبتني بر قابليتهاي محلي مناطق در چهار چوب برنامه هاي ملي باشد و در اين چرخه تمايزها و استعدادهاي منطقه اي بصورت تفصيلي مورد توجه قرار گيرد.همچنين بايستي به منظور تامين عدالت مناطق و ايجاد فرصت برابر، دسترسي همگاني به خدمات و دستاوردهاي توسعه و نيز در راستاي اجراي سياست هاي كلي اقتصاد مقاومتي و به منظور ايجاد تعادل و بهره مندي از امكانات مناطق و ارتقاي توانايي در برابر انواع تهديدات، توجه به توسعه منطقه اي مورد توجه ويژه قرار گيرد.:يافته هاي اين پژوهش با بررسي رويكرد آينده نگرانه توسعه در ايران قدرت مطالعه را در راستاي يافتن نتايج معني دار و كمك به برنامه ريزان و سياستگذراران برنامه هفتم توسعه افزايش داده و از تحليل آنها با تكيه بر مستندات جمع بندي مناسبي ارائه مي دهد .