اثربخشي تحريك مستقيم فراجمجه اي مغز بر شدت نشانگان افسردگي در بهبوديافتگان كوويد-19

مقدمه: ابتلا به ويروس كوويد-19، بغير از عوارض جسماني، اختلالات روانشناختي متعددي را در پي دارد. افسردگي يكي از عوارض شايع رواني در نتيجه ابتلا به اين ويروس است كه با دوره هاي طولاني مدت و تنوع علايم همراه است. هدف از پژوهش حاضر، بررسي تاثير تحريك فراجمجمه اي مغز با استفاده از جريان مستقيم(tDCS) بر شدت علايم افسردگي در بهبوديافتگان كوويد-19بود. روش شناسي:پژوهش حاضر در قالب يك طرح نيمه آزمايشي همراه با گمارش تصادفي آزمودني ها، پيشآزمون-پسآزمون با گروه گواه و پيگيري اجرا شد. نمونه به روش نمونه گيري در دسترس شامل 30 نفر از افرادي كه پس از ابتلا به كوويد-19 و بهبود علايم جسماني به كلينيك هاي شهر شيراز با علايم افسردگي مراجعه كردند، بود. از اين بين 15 نفر در گروه آزمايشي و 15 نفر در گروه گواه جايابي شدند. ابزار بكاررفته در اين پژوهش، مقياس افسردگي بك و جلسات درماني (tDCS) شامل 12 جلسه 20 دقيقه اي تحريك آندي F3 و تحريك كاتدي FP2 با جريان 2 ميلي آمپر بود. داده ها با روش كوواريانس تحليل گرديد.يافته ها: نتايج نشان داد كه بين ميانگين گروه هاي آزمايش و كنترل در ميزان افسردگي در مرحله پس آزمون تفاوت معناداري وجود دارد. همچنين بين نشانه هاي افسردگي گروه آزمايش، در مرحله پسآزمون و پيگيري، تفاوت معناداري وجود ندارد. بحث و نتيجه گيري: به نظر مي رسد كه (tDCS) مي تواند موجب كاهش نشانه هاي افسردگي افراد مبتلا به كوويد-19 بوده و در طول زمان از پايداري مناسبي برخوردار باشد.