بررسي اثربخشي برنامه ريزي عصبي زباني مبتني بر خودكنترلي بر سلامت روان و بهزيستي روانشناختي زنان داراي همسر زنداني

زمينه و هدف: زناني سرپرست خانواري كه همسران آن‌ها در زندان به‌سر مي‌برند داراي مشكلات روانشناختي مي‌شوند كه نياز به مداخلات درماني مي‌باشند. پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي برنامه ريزي عصبي زباني مبتني بر خودكنترلي بر سلامت روان و بهزيستي روانشناختي زنان داراي همسر زنداني انجام گرفت.روش‌: پژوهش حاضر نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون – پس آزمون همراه با گروه كنترل بود. جامعه‌ي آماري را كليه زنان داراي همسر زنداني شهرستان بيرجند در سال 1400 كه به مركز مشاوره زندان مركزي شهر بيرجند مراجعه كرده بودند؛ تشكيل دادند. نمونه‌هاي اين پژوهش، 20 نفر از جامعه‌ مذكور بودند كه با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب گرديدند و به كمك شيوه‌ تصادفي ساده، در دو گروه آزمايش (10 نفر) و كنترل (10 نفر) گماشته شدند. درمان براي گروه آزمايشي مداخله برنامه‌ريزي عصبي زباني مبتني بر خودكنترلي در 8 جلسه 150 دقيقه‌اي اجرا شد. اما در مورد گروه كنترل اقدامي انجام نشد. پرسشنامه‌‌هاي سلامت روان نجاريان و داودي (1380) و بهزيستي روانشناختي ريف (1989) در مورد آن-ها اجرا شد. بود. تجزيه و تحليل داده‌ها با آزمون‌هاي توصيفي (ميانگين و انحراف استاندارد) و تحليل كوواريانس و با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه‌ 24 انجام شد. ميزان P كمتر از 0.05 معني‌داري در نظر گرفته شد.يافته‌ها: نتايج نشان داد مداخله برنامه‌ريزي عصبي زباني مبتني بر خودكنترلي برسلامت روان و بهزيستي روانشناختي تاثير داشت (0.001 P). همچنين 51.8 درصد افزايش سلامت روان و 47.1 افزايش بهزيستي روانشناختي زوجين مداخله برنامه‌ريزي عصبي زباني مبتني بر خودكنترلي تبيين مي‌كند (0.01 P).