پيش‌بيني ميزان سازگاري زناشويي بر اساس واكنش‌پذيري عاطفي و جايگاه من با ميانجي‌گري دل‌زدگي زناشويي در زوجين داراي تعارض زناشويي

زمينه و هدف: سازگاري زناشويي مسئله‌اي است كه افراد در زندگي مشترك با آن مواجه هستند. براي كاهش مشكلات سازگاري زوجين بايد عوامل مرتبط با آن شناسايي شود؛ ازاين‌رو هدف مطالعۀ حاضر، پيش‌بيني ميزان سازگاري زناشويي زوج‌ها بر اساس واكنش‌پذيري عاطفي و جايگاه من با در نظرگرفتن نقش ميانجي دل‌زدگي زناشويي در زوجين داراي تعارض زناشويي است.مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر به لحاظ روش، توصيفي و از لحاظ طرح تحقيق از نوع همبستگي بود. جامعۀ آماري از ميان زوج‌هاي شهرستان تبريز انتخاب شد كه به دليل مشكلات زناشويي به مراكز مشاوره مراجعه مي‌كنند. روش نمونه‌گيري هدفمند بود به صورتي كه از ميان زوجين مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره در سطح تبريز، زوجيني كه نمرۀ آن‌ها در پرسش نامۀ تعارض زناشويي، يك انحراف معيار بالاتر از ميانگين بود، انتخاب شدند. حجم نمونه 350 نفر انتخاب شد. شركت‌كنندگان پرسش نامه‌هاي سازگاري زناشويي، پرسش نامۀ تفكيك خويشتن و پرسش نامۀ دلزدگي زناشويي را تكميل كردند.يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد كه واكنش‌پذيري عاطفي (0.265 =β، 4.539=t) و جايگاه من (0.343=β، 3.953=t) قادر به پيش‌بيني سازگاري زناشويي هستند. دلزدگي زناشويي با سازگاري زناشويي ارتباط معني‌دار دارد (0.380 =β، 6.111=t) و دل‌زدگي زناشويي نقش ميانجي در پيش‌بيني سازگاري زناشويي بر اساس واكنش‌پذيري عاطفي (5.260=Z) و جايگاه من (2.703=Z) ايفا مي‌كند و واكنش عاطفي و جايگاه من با ميانجي‌گري دل‌زدگي زناشويي قادر است به ترتيب 29.9 و 34.3 درصد سازگاري زناشويي را پيش‌بيني كند.نتيجه‌گيري: نتايج نشانگر اين است كه با تقويت تفكيك خويشتن و جايگاه‌من در زوجين مي‌توان دلزدگي زناشويي را كاهش داد و از اين طريق سازگاري زناشويي زوجين نيز افزايش پيدا مي‌كند.