بررسي روابط بين غناي گونه‌اي و پراكنش پستانداران با تيپ‌ هاي گياهي در پناهگاه حيات‌ وحش شيركوه

زيستگاه يكي از پارامتر‌هاي كليدي در جهت حفاظت از گونه‌ها است. براي مديريت زيستگاه‌ها اولين قدم، تعيين عوامل مؤثر بر پراكنش گونه‌ها و تنوع گونه اي است .گياهان بعنوان با ثبات‌ترين و مهم‌ترين موجودات هر زيستگاه كه پناهگاه و غذاي موجودات جانوري را تأمين مي‌كنند، نقش مهمي در چرخه‌هاي حيات دارند. اين پژوهش از طريق بازديدهاي ميداني، مصاحبه و استفاده از آمار موجود از سرشماري حيات‌وحش در سال (1400) انجام شد. بخشي از اطلاعات در مورد پستانداران كوچك و نوع تيپ گياهي منطقه شكار ممنوع شيركوه از مطالعات قبلي موجود بودند.30 گونه پستاندار و 19 نوع تيپ‌ گياهي در پناهگاه حيات‌وحش شيركوه وجود داشت. بيشترين تعداد پستاندار در تيپ (Artemisia sieberi- Noaeae mucronata- Stipa barbata) ديده شد. تعداد گونه و مقدار شاخص‌هاي غنا در تيپ‌ (Artemisia aucheri- Astragalus spp- Stipa barbata) بيشتراز بقيه تيپ‌ها بود. نتايج آزمون كروسكال‌واليس نشان داد تعداد پستانداران، تعداد گونه و همچنين مقدار شاخص من- هينيك اختلاف معني‌داري در سطح 0.01 درصد و شاخص‌هاي تنوع گونه‌اي و آلاتالو اختلاف معني‌داري در سطح 0.05 درصد با نوع تيپ گياهي داشتند. الگو‌هاي پراكنش غناي ‌گونه‌هاي جانوري در مقياس بزرگ تحت‌تأثير عوامل‌ محيطي متنوعي قرار مي‌گيرد و ‌در اين منطقه نوع تيپ گياهي، جهت و عرض جغرافيايي يكي از عوامل مهم در ميان آن‌ها بود. تنوع تيپ‌هاي گياهي زياد (19 نوع) باعث غناي زياد پستانداران منطقه شده بود.