بررسي مسئله مرگ در سرما زيستي با تكيه بر آراء ملاصدرا

مسئله سرما زيستي از مسائل نوپديد كاربرد علم  فيزيك در پزشكي است كه با چالش هايي روبه رو شده است. يكي از اشكالات عمده به اين شيوۀ نگاهداشت بدن -كه جسم بيمار صعب العلاج را با هدف درمان در آينده، براي سال ها در حالت انجماد (۱۹۶-) حفظ مي كند و ادعا دارد كه در شرايطي خاص، آن را از انجماد بيرون مي آورد- اين است كه سرمازيستي مفهوم مرگ را تغيير داده و در كار خداوند دخالت مي كند. از طرفي تبيين و تحليل مسئله مرگ از دغدغه هاي هميشگي برخي فيلسوفان از جمله ملاصدرا بوده است كه  سعي نموده از منظر فلسفي آن را تبيين كند. اين مقاله مي كوشد با توجه به مباني فلسفي ملاصدرا همچون حركت جوهري و رابطه نفس و بدن، چگونگي و چرايي مرگ را از منظر او بكاود و اشكال به سرمازيستي را بررسي نمايد. در اين مطالعه توصيفي و تحليلي سعي شده تا با بررسي مفهوم مرگ طبيعي از ديدگاه پزشكي نوين و مقايسه آن با ديدگاه ملاصدرا در باب مرگ، به اين نتيجه برسيم كه آنچه ملاصدرا در توصيف لحظه مرگ بيان مي كند، مربوط به زمان بي نيازي نفس از بدن در حركت استكمالي است كه زماناً و مكاناً براي انسان مجهول است؛ چراكه استغناي نفس از بدن قابل رؤيت و اثبات نيست. بنابراين، نمي توان ادعا كرد كه در فناوري سرمازيستي، دانشمندان در پي انكار و تغيير عنوان مرگ و دخالت در كار خداوند هستند.