تعيين ميزان گسترش تركيبات نفتي آروماتيك ناشي از نشت بنزين در شمال دشت شازند و نقش مخروط افت چاه هاي بهره برداري در گسترش آلودگي

امروزه آلودگي آب‌هاي زيرزميني به ويژه آلودگي ناشي از مراكز صنعتي نظير پتروشيمي و پالايشگاه كه پتانسيل نشت آلودگي بالايي دارند يكي از دغدغه هاي اصلي بشر مي باشد. در پژوهش حاضر، قسمت‌هاي شمالي دشت شازندكه از توابع استان اراك مي‌باشد به عنوان مطالعه موردي انتخاب شده است تا آلودگي نفتي ناشي از نشت بنزين در امتداد خط لوله12 اينچي ملاير-همدان واقع در بالادست چاه شماره 7 دشت شازند، مورد بررسي قرار گيرد. در اين پژوهش، پس از قطع نشت آلودگي به منظور تعيين وضعيت آلودگي در منطقه، محلهايي جهت حفر چاه پايش در جهت جريان انتخاب گرديد و پس از حفاري چاه‌هاي پايش، اقدام به نمونه برداري در طي دو مرحله (مرداد و اسفند 1399) گرديد. نتايج آناليز نمونه‌ها، نشان داد كه آلودگي از نوع بنزين مي باشد. همچنين نبود آلودگي در برخي از چاه‌هاي پايش حاكي از آن بود كه آلودگي گسترش چندان نداشته است و ابر آلودگي به ترتيب در چاه‌هاي پايشMW4, PB3, MW6, MW5 با غلظت‌هاي 7121.5، 3820.7، 1046.1، 257 ميكروگرم بر ليتر و در چاه شماره 7 با غلظت 260.8 ميكروگرم بر ليتر گسترش پيدا كرده است. در واقع ابر آلودگي در طي مدت نشت به سمت پايين دست دشت، در حدود 10 هكتار پيشروي كرده است ولي مخروط افت ايجاد شده در نتيجه برداشت زياد براي مصارف صنعتي مانع از گسترش زياد آلودگي در اين منطقه گرديده است. با توجه به تاثير ضريب ذخيره و عمق آب زيرميني، اين آلودگي در حدود 365 هزار مترمكعب از آبخوان را در بر گرفته است.