تعيين سن فرآيند ساختارهاي چين خورده كمربند چين ‌خورده و رانده زاگرس بر اساس برش هاي عرضي بازسازي شده (لرستان مركزي، جنوب ‌غرب ايران)

منطقه مورد مطالعه اين پژوهش در جنوب‌ غرب ايران و شمال‌ غربي كمربند چين ‌خورده و رانده‌ي زاگرس قرار دارد. اين منطقه در كمربند ساده چين‌خورده واقع شده و بخشي از منطقه لرستان مركزي است. اين پژوهش، با تلفيق داده‌هاي زمين‌شناسي ساختاري سطحي و زيرسطحي شامل اطلاعات چاه‌هاي منطقه و تفسير نيمرخ‌هاي لرزه‌اي، ضمن ترسيم برش‌هاي عرضي زمين‌شناسي ساختاري، تاريخچه و الگوي دگرريختي ساختارهاي زمين‌شناسي را مورد بررسي قرار مي‌دهد. اين برش‌ها با راستاي شمال‌شرقي-جنوب‌غربي، از ساختارهاي زمين ‌شناسي شامل سفيددشت، زنگول، پشت‌جنگل، اميران، سركان، سلطان و ماله كوه (پلانژ جنوب‌شرقي) و بخشي از كبيركوه عبور مي‌كنند. سپس برش‌هاي عرضي موازنه گرديد و فرآيند بازسازي‌ صورت گرفت. برش‌ها نشان مي‌دهند كه تفاوت در نحوه ‌چين‌خوردگي لايه‌ها در بخش‌هاي مختلف، ناشي از تغيير در سبك چين‌خوردگي در جهت جانبي و عمقي در ستون چينه‌شناسي منطقه است. سن فرآيند چين‌خوردگي در تاقديس‌هاي سفيددشت، زنگول، پشت‌جنگل، اميران، سركان و سلطان، پالئوسن، اما سن فرآيند چين‌خوردگي در تاقديس كبيركوه، اليگوسن ميوسن مي‌باشد. به نظر مي‌رسد تفاوت در زمان فرآيند چين‌خوردگي را بتوان به تغييرات رخساره نهشته‌هاي ساختارهاي زمين‌شناسي مورد مطالعه منسوب نمود. سازوكار اين ساختارها، چين‌هاي مرتبط با گسلش و از نوع چين‌خوردگي‌هاي جدايشي هستند. ميزان كوتاه‌شدگي كل در امتداد برش‌هاي عرضي ساختاري برابر 25.6% تا 27% مي‌باشد. علاوه بر اين، عامل كنترل هندسه چين‌خوردگي، رفتار مكانيكي متفاوت توالي‌ رسوبي در طي فرآيند چين‌خوردگي است. به‌طوري‌كه فعاليت نهشته‌هاي پالئوزوئيك زيرين (سطح جدايش قاعده‌اي)، رسوبات ژوراسيك و كرتاسه زيرين (سطح جدايش مياني) و رسوبات فليشي پالئوسن (سطح جدايش بالايي)، سبب تغييرات ساختاري در هندسه چين‌ خوردگي شده‌ است.