پيش‌بيني نگرش به سزارين در زنان باردار براساس اضطراب‌صفت، فاجعه‌سازي درد و استرس ادراك‌شده

پژوهش حاضر با هدف پيش بيني نگرش زنان باردار نخست‌زا به زايمان سزارين، بر اساس اضطراب‌صفت، فاجعه سازي درد و استرس ادراك‌شده انجام شد. طرح پژوهش از نوع همبستگي و جامعه آماري شامل كليه زنان باردار نخست‌زاي شهر اصفهان در سال 1400 1399 بود كه به مراكز خدمات جامع سلامت و پايگاه‌هاي بهداشت در سطح شهر اصفهان مراجعه كرده بودند و پرونده بارداري داشتند. با تقسيم مراكز بر اساس منطقه جغرافيايي و انتخاب افراد نمونه از هر 5 منطقه جغرافيايي (شمال،‌جنوب، شرق،‌ غرب و مركز) تلاش شد پيشينه فرهنگي و اقتصادي متفاوت افراد در نمونه لحاظ شود. در نهايت بر اساس ملاك‌هاي ورود و خروج، داده‌هاي مربوط به 80 زن باردار وارد تحليل شد. براي گردآوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي نگرش به سزارين (ADM)، اضطراب حالت صفت اسپيلبرگر (STAI)،  فاجعه سازي درد (PCS) و استرس ادراك‌شده (PSS) استفاده شد. با استفاده از  آزمون كولموگروف– اسميرنف و ميزان چولگي و كشيدگي نرمال بودن داده‌ها تأييد شد. آزمون همبستگي پيرسون نشان داد نگرش به سزارين با هر سه متغير اضطراب‌صفت، فاجعه‌سازي درد و استرس ادراك‌شده ارتباط مثبت داشت، بدين معني كه هرچه ميزان متغيرهاي نام‌برده بيشتر باشد، نگرش به سزارين مثبت‌تر است. تحليل رگرسيون  چندگانه به روش گام به گام نشان داد اضطراب‌صفت، فاجعه سازي درد و استرس ادراك‌شده به‌ترتيب نگرش زنان باردار نسبت به زايمان سزارين را پيش بيني كردند. اين سه متغير روي هم 30 درصد واريانس نگرش زنان باردار نخست‌زا به زايمان سزارين را تبيين كردند. اضطراب‌صفت با فراهم آوردن زمينه تجارب عاطفي منفي، همراه با فاجعه‌سازي درد و استرس ادراك‌شده در نگرش مثبت زنان باردار نخست‌زا نسبت به سزارين مؤثر است.