رضايت زناشويي و عزت نفس: نقش ميانجي‌ ناگويي هيجاني و مهارت هاي ارتباطي

ازدواج به‌عنوان مبدا تشكيل خانواده، پرورش‌دهنده شخصيت آدمي است و به‌عنوان يك گروه كوچك طبيعي پيوسته موردتوجه بوده است. از ميان تمام روابط مهم در زندگي، رابطة زناشويي از پراهميت‌ترين روابط براي بهزيستي انسان‌هاست. يك رابطة زناشويي مطلوب يك رابطة صميمي و قابل‌اعتماد است كه احساس عميقي از ارتباط و تعلق را ايجاد مي‌كند. پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه بين عزت‌نفس و رضايت زناشويي با ميانجي‌گري ناگويي هيجاني و مهارت هاي ارتباطي انجام گرفت. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود و جامعه آماري پژوهش را كليه دانشجويان متأهل دانشگاه‌هاي شهر تهران كه حداقل يك سال از زمان عقدشان گذشته بود تشكيل دادند كه از ميان آنها تعداد 212 نفر با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به پرسش‌نامه‌هاي رضايت زناشويي انريچ (EMS)، عزت‌نفس روزنبرگ (SES) ، ناگويي هيجاني تورنتو (TAS 20) و مهارت‌هاي ارتباطي كويين دام (CSTR) پاسخ دادند. داده‌ها با استفاده از روش مدل‌يابي معادلات ساختاري مورد تحليل قرار گرفت.) 1.62=df/2، 0.975= CFI، 0.966= GFI و 0.054= RMSEA). نتايج نشان داد كه مهارتهاي ارتباطي اثر مثبت و ناگويي هيجاني اثر منفي و معناداري بر رضايت زناشويي دارند. مهارتهاي ارتباطي رابطه بين عزت‌نفس و رضايت زناشويي را به طور مثبت و معنادار ميانجي‌گري مي‌كند و عزت‌نفس با ميانجيگري ناگويي هيجاني توانست به طور مثبت بر رضايت زناشويي اثر بگذارد (P 0.05) نتايج همچنين نشان داد عزت نفس به صورت مثبت و معنادار با رضايت زناشويي رابطه دارد. با توجه به اينكه رضايت زناشويي از مهم‌ترين تعيين‌كننده‌هاي كارايي يك خانواده است، توجه به عوامل مؤثر بر آن از اهميت بالايي برخوردار است.