روابط ساختاري مشاركت پدران و استرس والدگري مادران كودكان اوتيستيك با ميانجيگري عملكرد خانواده، حمايت اجتماعي و تاب ‌آوري

با توجه‌ به ويژگي‌ هاي خاص اختلال طيف اوتيسم، والدين و به‌ ويژه مادران تحت‌فشارهاي تربيتي بسياري قرار دارند و  شناسايي عواملي كه به كاهش اين فشار كمك كند، حائز اهميت است. هدف مطالعه حاضر   تعيين روابط ساختاري مشاركت پدران و استرس والدگري مادران با نقش واسطه‌اي عملكرد خانواده، تاب‌آوري و حمايت اجتماعي در مادران كودكان اوتيستيك بود. روش پژوهش توصيفي نوع همبستگي و از مدل معادلات ساختاري استفاده شد. از  بين مدارس اوتيسم شهر تهران، 4 مدرسه به طور تصادفي انتخاب گرديد و 276 نفر از مادران داوطلب در پژوهش شركت كردند و به پرسش نامه استرس والدگري اوتيسم پتروسوان و مايلز  (2009) ، مقياس ارزيابي انسجام و انعطاف پذيري خانواده اولسون  و همكاران (1985) ، مقياس تاب آوري كانر و ديويدسون  (2003) ، پرسش نامه حمايت اجتماعي ادراك شده زيمت و همكاران( 1988) و  پرسشنامه محقق ساخته مشاركت پدران پاسخ دادند.  داده ها با استفاده از نرم افزار Smart PLS 3.2 تحليل مسير   شدند. نتايج حاكي از آن بود كه مشاركت پدران و تاب آوري  بر استرس والدگري مادران اثر مستقيم منفي دارند. به علاوه، مشاركت پدران  با ميانجيگري عملكرد خانواده بر استرس والدگري مادران اثرغيرمستقيم دارد. (0.05 p)  بين عملكرد خانواده و تاب آوري مادران نيز رابطه معناداري مشاهده شد. با توجه به نتايج به دست آمده، به نظر مي رسد مشاركت پدران به عنوان يك عامل بيروني و ويژگي تاب آوري به عنوان يك عامل دروني در پيش بيني استرس والدگري نقش دارند(0.05 p). همچنين عملكرد سازگارانه خانواده مي تواند نقش مشاركت پدران در كاهش استرس مادران را تقويت كند. نتايج مي تواند در پيش بيني استرس والدگري مادران كودكان اوتيستيك مورد استفاده قرار گيرد.