بررسي تأثير حكمت متعاليه و انديشه هاي ملاصدرا بر تفقه در دين

حكمت نظري و حكمت عملي نقش  دو بال در تعالي جامعه اسلامي  را دارد. امروزه حكمت عملي بيشتر در علم فقه نمود دارد.وظيفه  فقه در رويكرد كنوني استنباط احكام فرعي از منابع اسلامي است. در اين مقاله  به بررسي تأثير حكمت متعاليه صدرايي بر تفقه در دين و نقش فقه در نظام حكمت متعاليه  پرداخته شده است.مساله اصلي اين مقاله چرايي برخي آسيب هاي موجود فقه رايج است و در اين راستا  به اين نتيجه رسيده ايم كه فقه را نبايد گسسته از وجودشناسي دنبال كرد . الهيات بايد محور كار فقه باشد و ديد حاشيه اي و تشريفاتي به آن آسيب زاست.در اين راستا هدف اصلي مقاله نشان دادن تأثير وجود شناسي( در قالب حكمت متعاليه) بر فقاهت است در اين راستا ضمن تبيين چيستي علم فقه به تبيين منبع عقل  و الزامات محوريت عقل به عنوان منبع مشترك فقه و فلسفه و تعريف آن از نظر فقه و فلسفه پرداخته شده  است.،فقه مد نظر حكمت متعاليه غايتي وجودي در عرصه فردي و اجتماعي داشته و بر بصيرت در دين و خشيت تأكيد مي‌ورزد. در نظام حكمت متعاليه، فقه زيرمجموعه الهيات بوده و در اين راستا تعريف و احكام آن بررسي مي‌گردد. در سيستم صدرايي، فقه و عرفان و حكمت جداي از هم نيست و همه، لايه‌ها و مراتب دين است كه اين اصل بر تبيين صحيح قلمرو و حدود و ثغور فقه تأثيرگذار است. فقه تمدن ساز و ظلم‌ستيز از شاخصه‌هاي تفقه صدرايي است. از طرف ديگر فقه به عنوان زيرمجموعه حكمت عملي فردي و اجتماعي نيز محسوب شده و تبيين ملاصدرا از حكمت  عملي در جهت دهي فقهي او بسيار مؤثر است. اين رويكرد سير معرفتي جامعه اسلامي را تسريع كرده و از برخي آسيب ها جلوگيري مي كند.چنان كه در سيره فقيه صدرايي معاصر – امام خميني ( ره ) – اين تأثير باعث رشد جامعه مسلمانان شد. در انتهاي اين مقاله اين تأثيرات در قالب رويكرد فقهي شهيد مطهري به صورت محسوس تري آمده است.