بررسي رابطه اميد به تحصيل با سرسختي تحصيلي دانش‌آموزان با ميانجي‌گري تدريس تحول‌آفرين در دانش‌آموزان متوسطه اول شهر كرمان

پژوهش حاضر به بررسي رابطه‌ي بين اميد به تحصيل  با سرسختي تحصيلي دانش‌آموزان با ميانجي‌گري تدريس تحول‌آفرين در دانش‌آموزان متوسطه اول شهر كرمان پرداخته است. روش پژوهش همبستگي با رويكرد مدل‌سازي معادلات ساختاري انتخاب گرديد. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه دانش‌آموزان متوسطه اول شهر كرمان به تعداد 1131 نفر بودند، كه با توجه به جدول مورگان و براساس نمونه‌گيري تصادفي ساده تعداد 285 نفر انتخاب شدند. ابزار اندازه‌گيري در اين پژوهش پرسشنامه اميد تحصيلي  سهرابي و ساماني (۱۳۹۰) ،پرسشنامه سرسختي تحصيلي بنيشك و همكاران(2005) و پرسشنامه تدريس تحول‌آفرين بوچامپ و همكاران (۲۰۱۰) استفاده شد. داده‌هاي به دست آمده با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون  و مدل‌يابي معادلات ساختاري  مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد تدريس تحول‌آفرين در رابطه بين اميد به تحصيل  با سرسختي تحصيلي نقش واسطه‌اي دارد. همچنين اثر مستقيم اميد به تحصيل با تدريس تحول‌آفرين، تدريس تحول‌آفرين با سرسختي تحصيلي و اميد به تحصيل  با سرسختي تحصيلي دانش‌آموزان  مثبت و معني‌دار است. بنابراين چنين استنباط مي‌شود تدريس تحول آفرين، ارزش‌هاي اصلي و اهداف يكپارچه كلاس درس و دانش آموزان را تشخيص مي‌دهند و به استعدادهاي بالقّوه ي دانش آموزان اهميت مي دهد و دانش آموزاني خشنود واثربخشي را پرورش مي‌دهند كه علايق دانش آموزان را بالا مي‌برد و آن‌ها را به نگاهي فراتر از علايق شخصيشان براي گروه تشويق مي‌كند و از اين طريق توانايي مقاومت كردن در برابر سختي‌هاي تحصيلي و اميد به تحصيل را ارتقا مي‌بخشند.