طراحي مدل ارتقاء جايگاه برند صنعت باشگاه داري ورزشي در ايران

هدف از اين پژوهش ارائه مدلي بر ارتقاي جايگاه برند در صنعت باشگاه داري ورزشي كشور بود. روش تحقيق از نوع كيفي با رويكرد اكتشافي نظام مند (تحليل مضمون) انتخاب شد. مشاركت كنندگان شامل دو بخش منابع انساني (مديران و مربيان باشگاه ها، صاحب نظران بازاريابي ورزشي) و منابع اطلاعاتي (علمي، كتابخانه اي و رسانه اي مرتبط و معتبر) بود. مشاركت كنندگان به تعداد قابل كفايت، به‌صورت هدف مند و بر مبناي رسيدن به اشباع نظري انجام شد (27 نفر و 39 سند). ابزار پژوهش شامل مصاحبه هاي اكتشافي نيمه ساختارمند به همراه مطالعه كتابخانه اي نظام‌مند بود. روايي ابزار براساس شايستگي علمي نمونه، روايي ابزار براساس اعتبار حقوقي و علمي نمونه، نظر خبرگان و توافق بين مصححان ارزيابي و تائيد گرديد. جهت تحليل يافته ها از روش كدگذاري مفهومي چندمرحله اي (باز، گزينشي و موضوعي) با رويكرد تحليل سيستمي استفاده شد. چارچوب مفهومي نهايي شامل 121 مؤلفه، 26 بُعد، 9 منظر و 3 سطح شناسايي شده بود. سطوح و منظرها به ترتيب اثرگذاري- اثرپذيري بين متغيرهاي زير مجموعه آن ها شامل سطح زمينه‌اي (منظرهاي ساختاري، مديريتي و ظرفيتي باشگاه داري)، سطح راهبردي (منظرهاي بازاريابي، توان برند، برندسازي و نوآوري) و سطح كاركردي (منظرهاي كاركردها و ارزش هاي برند) بوود. براساس يافته هاي پژوهش مي توان گفت ارتقاي برند در باشگاه داري فرايندي نظام مند است كه در آن سيستم بازاريابي بايستي مبتني بر شناخت زمينه ها و اتخاذ راهبردهاي متناسب با آن ها به ارزش هاي هدف گذاري شده دست يابد. از اين به باشگاه ها پيشنهاد مي شود كه براي ارتقاي برند تنها به برخي اقدامات موردي با اثر كوتاه مدت اكتفا ننمايند بلكه پروژه برندسازي خود را براساس چارچوب علمي مانند الگوي ارائه شده اين پژوهش تعريف كنند.