بررسي و ارزيابي تعيين هسته‌هاي مركزي شهر (مطالعه موردي: شهر تبريز)

زمينه و هدف: شهرنشيني يك فرآيند اجتماعي- فضايي است كه ارتباط مستقيمي با گسترش مناطق شهري و رشد جمعيت شهري دارد. كشورهاي توسعه يافته‌اي مانند آمريكا، ژاپن و بريتانيا در حال حاضر فرآيندهاي شهرنشيني خود را تكميل كرده‌اند. ساختار فضايي شهري تأثير به سزايي در توسعه پايدار شهرها دارد. يكي از مراحل مهم تحليل ساختار فضايي شهري، شناسايي مراكز شهري است.روش بررسي: اين پژوهش از نوع كاربردي بوده و در سال 1402 در شهر تبريز به انجام رسيد. روش گردآوري داده‌ها، كتابخانه‌اي و اسنادي است. شاخص‌هاي مورد بررسي شامل مراكز آموزشي، بانك‌ها، مراكز بهداشتي، ادارات، اماكن ورزشي، مراكز تجاري، فضاي سبز، اماكن گردشگري، اماكن مذهبي، اماكن نظامي و پاركينگ‌ها شهر تبريز بود. پس از تهيه بلوك‌هاي شهري و داده‌هاي مورد نظر، اطلاعات تهيه شده به كليه بلوك‌هاي شهري تبريز در نرمافزار ArcGIS افزوده شد. سپس براساس نظرات كارشناسي، دامنه مناسب فواصل از امكانات مورد نظر با استفاده از طيف 5 گانه ليكرت تعيين شد. در اين پژوهش براي شناسايي هسته‌هاي مركزي شهر از روش تحليل شبكه‌اي استفاده شد.يافته ها و نتيجه گيري: طبق نتايج تحليل شبكه‌اي، شهر داراي دو هسته مركزي بزرگ در مركز شهر و 2 هسته فرعي در اطراف شهر بود. نتيجه نهايي بدين صورت بود كه شهر تبريز در حال تشكيل هسته‌هاي بعدي و تبديل شدن به شهر چندهسته‌اي بود.