مروري بر ساختار و مكانيسم‌هاي آسيب و ترميم تاندون در حيوانات كوچك

تاندون‌ ها بافت‌ هاي همبند نرمي هستند كه از رشته‌هاي كلاژن موازي در يك ماتريكس خارج سلولي تعبيه شده‌اند. اين ساختار سازمان يافته به تاندون ها اجازه مي دهد تا نيروهاي زيادي را بين ماهيچه و استخوان تحمل كرده و انتقال دهند. تاندون ها حاوي 86 درصد كلاژن، 1 تا 5 درصد پروتئوگليكان و 2 درصد الاستين هستند كه وزن خشك محاسبه مي شود و آب مسئول 60 تا 80 درصد وزن مرطوب كل تاندون است. خونرساني و تعداد سلول محدود ، ترميم تاندون را چالش برانگيز و كند ميكند. بهبودي تاندون را مي توان تا حد زيادي به 3 مرحله تقسيم كرد، مراحل ترميم، التهاب و بازسازي. مرحله التهابي اوليه تقريباً بلافاصله پس از آسيب تاندون رخ ميدهد كه حدود 24 ساعت طول ميكشد گلبولهاي قرمز، پلاكتها و سلولهاي التهابي (مثلاً: نوتروفيلها، مونوسيتها و ماكروفاژها) به محل زخم مهاجرت ميكنند و با فاگوسيتوز محل را از مواد نكروزه پاك ميكنند. در طول مرحله تكثير، يك ماتريكس بهم ريخته از بافت گرانولاسيون در محل آسيب وجود دارد. از نظر بافتشناسي، انواع سلولهاي غالب، فيبروبلاستها همراه با تعداد كمتري از ماكروفاژها و ماستسلها هستند. از نظر بافت‌شناسي، اندازه فيبروبلاست‌ها كاهش يافته و سنتز ماتريكس آنها را كند كرده‌اند و رشته‌هاي كلاژن شروع به جهت‌گيري طولي خود در امتداد تاندون ميكند. در مرحله بازسازي تغييرات در بافت ترميمشده را مي‌توان با چشم غيرمسلح مشاهده كرد زيرا اسكار قرمز قبلي اكنون صورتي و شفاف مي‌شود و اتصالي بين دوانتهاي آن ايجاد مي‌كند با اين حال، در بسياري از مطالعات نشان داده شدهاست كه تاندون التياميافته بيش از يك سال طول ميكشد تا به استحكام عملكردي بافت آسيب نديده نزديك شود. اگرچه استحكام كششي تاندون در حال بهبود با گذشت زمان بهبود مي‌يابد، اما به سطح بافت سالم و صدمه‌نخورده نمي‌رسد.