مروري بر روش هاي كواپتاسيون خارجي در دام هاي كوچك

تثبيت خارجي توسط كواپتاسيون به معناي استفاده از گچ‌ها، آتل‌ها، بانداژها و اسلينگ ها براي بي حركت كردن اندام آسيب ديده است. اين روش ها اگر درست بكار روند به شكل تقريبي اندامي كه روي آن اعمال مي شوند هستند و تثبيت پايدار قطعات استخوان را بدون نياز به ايمپلنت هاي جراحي در محل شكستگي فراهم مي كنند. تثبيت خارجي آسيب هاي ارتوپدي در دامپزشكي مزاياي قابل توجهي نسبت به تثبيت باز(open fixation) و تثبيت داخلي(internal fixation) دارد. در بيشتر موارد، آسيب هاي بافتي و عروقي، خطر عفونت و هزينه استفاده از آن مي تواند بسيار كمتر از مداخلات جراحي باشد. موفقيت درمان بستگي به انتخاب روش درماني مناسب براي بيمار دارد. روش هاي تثبيت موقت معمولاً براي پيشگيري از ادم، تسكين درد، كاهش آسيب بعدي به بافت نرم، محافظت از زخم در برابر آلودگي بيشتر، جلوگيري از تبديل شكستگي‌هاي بسته به شكستگي‌هاي باز و تثبيت شكستگي در حيواناتي كه بصورت حاد آسيب ديده اند كاربرد دارد. در دامپزشكي انواع مختلفي از كواپتاسيون خارجي براي ايجاد بهترين تثبيت خارجي آسيب ها در دسترس است، پس براي فعالين اين حوزه ضروري است كه با روش هاي مختلف و موارد استفاده از آن ها آشنايي كافي داشته باشند.به عنوان يك قانون كلي كواپتاسيون خارجي روشي قابل قبول براي ترميم شكستگي در بيماران جوان (كمتر از 1 سال) است زيرا سريعتر بهبود مي يابند. كواپتاسيون خارجي به بهترين وجه نيروهاي خمشي روي شكستگي هاي ديستال را خنثي مي كند و نياز به تثبيت مفصل بالا و زير شكستگي دارد؛ بنابراين، كواپتاسيون داراي معايبي از جمله بي حركتي طولاني مدت اندام است كه خود مي تواند باعث آتروفي شديد ناشي از آتروفي عدم استفاده(disuse atrophy) و احتمالا بيماري شكستگي(fracture disease) شود.