بررسي پارامترهاي جاذب ديناميكي براي بهبود رفتار ارتعاشي ابزار داخل‌تراش

در فرآيند داخل‌تراشي با نسبت طول به قطر بيشتر از چهار به دليل سفتي پايين ابزار، ارتعاش زيادي ايجاد مي‌شود و كيفيت ماشينكاري سطح را پايين مي‌آورد. به همين دليل كنترل و كاهش ارتعاش ابزار داخل‌تراش همواره مورد توجه است. در اين تحقيق ارتعاش جانبي يك ابزار داخل‌تراش با طول بلند مجهز به جاذب ديناميكي و تأثير پارامترهاي مختلف مورد بررسي قرار مي‌گيرد. براي اين منظور ابتدا معادلات حاكم بر ارتعاش جانبي سيستم استخراج و با استفاده از روش مودهاي فرضي حل مي‌شود. سپس تأثير وجود جاذب و پارامترهاي اصلي آن همانند موقعيت جاذب، سفتي جاذب و طول جاذب بر روي ارتعاش ابزار داخل تراش مورد مطالعه قرار مي‌گيرد و نتايج به صورت نمودارهايي ارائه مي‌شوند. نتايج حاصل نشان مي‌دهند كه اضافه شدن جاذب باعث افزايش فركانس طبيعي ابزار به مقدار 10 درصد مي‌شود و هر چه جاذب به نوك ابزار نزديك‌تر مي‌شود عملكرد بهتري نشان مي‌دهد. همچنين با افزايش سفتي فنر جاذب، بازه عملكرد پايدار داخل‌تراشي افزايش مي‌يابد و ابزار در فركانس‌هاي بالاتري شروع به ارتعاش مي‌كند. علاوه بر آن با افزايش طول جاذب تا طول 175 ميلي‌متر، فاصله بين دو فركانس تشديد جاذب افزايش مي‌يابد كه نشان از افزايش ناحيه عملكرد پايدار و صلبيت ديناميكي بيشتر است و از طول‌هاي بيشتر از 175 ميلي‌متر، اين رفتار كاهشي مي‌شود.