بررسي تاثير عنصر استرانسيوم بر روي مساحت سايش يافته در سطح براده ابزار برشي حين فرايند تراشكاري كامپوزيت Al-Mg2Si با درصدهاي مختلف Mg2Si

امروزه ابزارهاي برشي جديدي با تكنولوژي پيشرفته براي افزايش بهره وري و بهبود قطعه هاي توليدي ساخته شده اند. از سوي ديگر هر روزه مواد مهندسي و غيرمهندسي جديد با فناوري ها و كاربردهاي منحصر به فرد وارد بازار مي شوند كه نيازمند روش‌هاي ماشينكاري نوين و ابزارهاي برشي مخصوص هستند. همچنين نياز فراوان به كاهش مصرف انرژي، ساخت اتومبيل‌هايي با بازده مناسب را گسترش داده است. كامپوزيت هاي پايه فلزي يكي از مواد مدرن و در حال توسعه هستند كه در صنايع مختلف محبوبيت زيادي به دست آورده اند. از جمله اين مواد مي‌توان به Al-Mg2Si اشاره كرد كه ويژگي‌هاي منحصر به فرد تركيبب Mg2Si تقويت شده با آلومينيوم (Al) همچون چگالي پايين، قابليت ريخته‌گري خوب و مقاومت به سايش بالا است. پژوهش‌هاي كاربردي در مورد ارزيابي توانايي ماشين‌كاري اين دسته از مواد از جمله Al-Mg2Si نيازمند تحقيقات بيشتر است. لذا در اين پژوهش، راهكارهاي مناسب در جهت كاهش مساحت سايش سطح تراشه ابزار برشي در حين ماشينكاري كامپوزيت فلزي Al-Mg2Si با درصدهاي وزني متفاوتي از تركيب شيميايي Mg2Si مطالعه شده است. از اين رو و بعد از ساخت چندين نمونه استوانه اي با فرايند ريخته گري القايي با درصدهاي وزني متفاوتي از تركيب Mg2Si و مقدار ثابتي عنصر استرانسيوم، فرايند تراشكاري تحت شرايط برشي مشخص شدهاي انجام يافت؛ سپس سطح براده ابزار با ميكروسكوپ الكتروني روبشي تصويربرداري و تحليل شد. بر اساس مشاهدات آزمايشگاهي، عنصر استرانسيوم باعث ريز‌ساختار شدن كامپوزيت و در نتيجه كاهش سايش سطح براده ابزار گرديد. با افزايش درصد تركيب Mg2Si در حضور استرانسيوم كه خود باعث بهسازي خواص مكانيكي از جمله استحكام و شكل پذيري كامپوزيت ميگردد نيز كاهش 54٪  سايش سطح براده ابزار حين افزايش سرعت برشي مشاهده شد.