تحليل دموگرافيك مرگ‌ هاي ناشي از سيل در ايران بين سال هاي 1380 تا 1397: يك مطالعه مورد - شاهدي

زمينه و هدف: ويژگي هاي دموگرافيك از عوامل موثر در مرگ هاي ناشي از سيل هستند. بررسي چگونگي و ميزان ارتباط اين دسته از عوامل با مرگ هاي ناشي از سيل و اندازه گيري ميزان اثر آنها در راستاي پيشگيري، كاهش و حذف مرگ هاي ناشي از سيل ضروري است. روش بررسي: اين مطالعه بصورت مورد-شاهدي در تمام مناطق تحت تأثير سيل در ايران كه مرگ ناشي از سيل داشته اند در بازه زماني 1380 تا 1397 انجام شد. حجم نمونه اين مطالعه 369 نمونه (123 مورد و 246 شاهد) از 12 استان و 30 شهرستان بود. مطالعه با استفاده از ابزاري كه داراي روايي و پايايي قابل قبول بود، تأثير ويژگي هاي دموگرافيك بر مرگ هاي ناشي از سيلاب را اندازه گيري نمود. يافته‌ها: نتايج اين مطالعه نشان داد كه شانس مرگ ناشي از سيل در افراد با سن كمتر از 15 سال 31/974 برابر و  شانس مرگ جمعيت جوان 15 تا 29 ساله ايراني 1/475 برابر بيشتر از افراد بالاي 65 سال است. علاوه بر اين شانس مرگ ناشي از سيل در افراد راننده 13/874 برابر افراد خانه دار و شانس مرگ افراد كشاورز، چوپان و دامدار 0/947 برابر افراد خانه دار بود. نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه نشان مي‌دهد كه ويژگي‌هاي دموگرافيك جمعيت، به ‌ويژه جواني جمعيت و سن كم، همچنين برخي از مشاغل پرمخاطره مانند رانندگي و كشاورزي، از جمله عواملي هستند كه شانس مرگ ناشي از سيل را افزايش مي‌دهند. بر اين اساس، توصيه مي‌شود كه در مناطق در معرض خطر سيل در ايران، اولويت برنامه‌هاي حفاظتي، آموزشي و كاهش آسيب‌پذيري ناشي از سيل به افراد جوان و با سن كم، با توجه به ويژگي‌هاي دموگرافيك منطقه، داده شود.