رتبه بندي و تحليل درجه توسعه يافتگي استان هاي كشور

مقدمه:  توزيع نامتوازن امكانات و فعاليت ها و همچنين وجود نابرابري ها در بين استان ها و درون هر استان هميشه مورد توجه سازمان ها و نهادهاي اجتماعي و اقتصادي كشور بوده است. تعيين و اندازه گيري سطح توسعه يافتگي مي تواند موقعيت ها و كاستي هاي موجود را شناسايي كند و از طرف ديگر به مديران و برنامه ريزان در برنامه ريزي براي آينده و انتخاب بهترين راه حل ها كمك كند.هدف:  رتبه بندي و شناخت استان هاي محروم در شاخص هاي اقتصادي، اجتماعي و زيربنايي و تعيين درجه محروميت در استان هاي كشور هدف ما در اين مطالعه مي باشد.روش شناسي:  در اين پژوهش كه از نوع توصيفي-تحليلي مي باشد به منظور تعيين و رتبه بندي استان ها سه مرحله كار انجام شده است. ابتدا از طريق خبرگان اقدام به انتخاب و تعيين وزن شاخص ها صورت گرفته و در مرحله بعد با استفاده از روش آنتروپي شانون درجه اهميت شاخص ها به دست آمده است. پس از تعيين درجه اهميت در مدل تاپسيس رتبه بندي شاخص ها و به تبع آن رتبه بندي محروميت در استان ها صورت گرفته است.قلمرو جغرافيايي پژوهش:  محدوده پژوهش در اين مطالعه تمام استان هاي كشور مي باشد.يافته ها و بحث:  يافته ها حاكي از آن است كه استان تهران در شاخص هاي زيربنايي و اقتصادي با فاصله از ساير استان ها در رتبه اول قرار دارد. در حالي كه در شاخص اجتماعي شاخص به سمت نرمال حركت كرده و اكثر استان ها حول ميانگين كشور قرار دارند.نتيجه گيري:  نتايج  اين مطالعه نشان مي دهد كه استان تهران برخوردارترين استان مي باشد. و پراكندگي استان هاي محروم بيشتر در نوار مرزي شرق و غرب كشور و استان هاي برخوردار در نواحي مركزي كشور قرار دارند.