ارزيابي تأثير گردشگري مذهبي در امنيت محيط‌هاي روستايي(مطالعۀ موردي: روستاهاي شهرستان كرمان)

مقدمه:  امروزه در جهان، امنيت مهمترين فاكتور در تدوين استراتژي هاي توسعه گردشگري پايدار به شمار آمده، و با آن ارتباط مستقيم دارد. به صورتي كه امنيت گردشگري مي تواند منجر به توسعۀ اقتصاد محلي، افزايش اشتغال و سطح درآمد جوامع بومي، بالاخص نواحي روستايي گردد.هدف:  هدف از پژوهش حاضر؛ ارزيابي تأثير گردشگري مذهبي در امنيت محيط هاي روستايي در قالب سه فاكتور امنيت ارتباطي، اجتماعي و زيست محيطي مي باشد.روش شناسي:  واحد تحليل در اين مطالعه روستا بوده و جامعه آماري آن از دو گروه جامعه ميزبان(101 نفر) و خبرگان(24 نفر) تشكيل شده است. لذا از طريق پرسشنامه محقق ساخته كه روايي و پايايي آن نيز تائيد شده، انجام گرفته است. جهت تجزيه و تحليل، وزن دهي و رتبه بندي معيارها از روش MABAC وFAHP ، استفاده شده است.قلمرو جغرافيايي پژوهش:  قلمرو جغرافيايي‌ پژوهش شامل روستاهاي شهرستان كرمان در استان كرمان مي‌باشد‌، اين شهر در ميان دشت كرمان از شمال به دشت زنگي آباد و زرند، از جنوب به دشت ماهان، از شرق به ارتفاعات صاحب الزمان و جنگل قائم، از غرب به كوه هاي حد فاصل دشت كرمان و رفسنجان و درّه باغين، محدود مي شود.يافته ها و بحث:  يافته هاي پژوهش نشان داده كه ميانگين وزني اثرگذاري گردشگري مذهبي بر امنيت جامعه محلي در سطح 99 درصد معنادار بوده. به صورتي كه بعد ارتباطي امنيت با ارزش وزني 0/524 و بعد زيست محيطي با ارزش وزني 187/ 0به ترتيب بالاترين و پايين ترين اهميت را به خود اختصاص داده اند.نتيجه گيري: نتايج پژوهش حاكي از آن است كه به لحاظ ناامني، روستاهاي لنگر و حجت آباد به ترتيب بالاترين و پايين ترين رتبه را داشته اند. بر اين اساس با بر طرف نمودن نقاط ضعف امنيتي روستاها مي توان نقش بسزايي در توسعه گردشگري و بالا بردن امنيت محيط هاي روستايي منطقه ايفا نمود.