تبيين روابط ساختاري كيفيت زندگي زناشويي بر اساس صفات پاتولوژيك شخصيت: نقش ميانجيگر نظام ارزشي همسر و عملكرد زوج

مقدمه: كيفيت زندگي زناشويي تحت تاثير عوامل مختلفي قرار دارد، مرور پژوهش‌ها نشان مي‌دهد كه صفات شخصيتي عامل مهمي در زندگي زناشويي است اما در زمينه بررسي نقش ميانجيگر نظام ارزشي همسر و عملكرد زوج شكاف پژوهشي وجود دارد. از‌اين‌رو پژوهش حاضر با هدف تبيين روابط ساختاري كيفيت زندگي زناشويي بر اساس صفات پاتولوژيك شخصيت بر اساس نقش ميانجيگر نظام ارزشي همسر و عملكرد زوج انجام شد. روش: روش پژوهش حاضر از نوع همبستگي با رويكرد مدل ساختاري بود. جامعه‌آماري شامل دانشجويان متاهل در دانشگاه‌هاي آزاد اسلامي واحد علوم تحقيقات و واحد رودهن بودند. از اين جامعه سي صد و هفتاد و هشت نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه‌هاي كيفيت زندگي زناشويي ليچتر و كارمالت2004 با شش خرده مقياس، پرسشنامه صفات پاتولوژيك شخصيتPID-5-BF كروگر و همكاران۲۰۱۲، پرسشنامه نظام ارزشي همسرMVS ادولاند و ساگارين۲۰۱۴ و پرسشنامه عملكرد زوج آپوستولو و همكاران۲۰۱۸ پاسخ دادند. داده‌هاي پژوهش با استفاده از تحليل مسير و مدل ساختاري تحليل شد. نتايج: شاخص‌هاي برازندگي حاصل از تحليل نشان داد كه مدل ساختاري با داده‌هاي گرد آوري شده برازش قابل قبول را دارد. ضريب مسير كل بين صفات پاتولوژيك شخصيت با كيفيت زندگي زناشويي منفي و در سطح يك صدم معنادار بود. ضريب مسير بين عملكرد زوج و نظام ارزشي همسر با كيفيت زندگي زناشويي منفي و در سطح يك صدم معنادار است. مسير غيرمسقيم بين صفات پاتولوژيك با ميانجيگري سيستم ارزشي همسرو عملكرد زوج در سطح يك صدم معنادار بود. نتايج نشان داد كه سيستم ارزش همسر و عملكرد زوج ارتباط بين كيفيت زندگي زناشويي و صفات شخصيتي را ميانجيگري مي‌كند. بحث و نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج مي‌توان گفت صفات شخصيتي نقش مهمي در ارتقاي كيفيت زندگي زناشويي ايفا مي‌نمايد و مي‌توان با تقويت نظام ارزشي همسر و عملكرد آن‌ها مي‌توان كيفيت زندگي زناشويي را بهبود بخشيد.