خشونت خانگي عليه زنان قبل و حين همه‌گيري كوييد19

مقدمه: خشونت خانگي عليه زنان علاوه بر جنبه‌هاي حقوقي و اخلاقي، عواقب جسمي، رواني و اجتماعي متعددي دارد كه مي‌تواند سلامت زنان، خانواده و جامعه را به خطر اندازد. در دوره همه‌گيري  كوويد19 و حضور بيشتر اعضاي خانواده در منزل سطح تماس اعضاي خانواده افزايش يافته است. اين پژوهش به‌منظور بررسي خشونت خانگي عليه زنان حين و قبل همه‌گيري كوويد19 انجام شد. روش: جامعه اماري اين مطالعه مقطعي را زنان متاهل، بالاي سيزده سال و ساكن ايران درحين شيوع همه‌گيري كوويد19 تشكيل داده است. نه صد و شصت و يك نفر انتخاب شدند. به‌منظور جمع‌آوري اطلاعات، از پرسشنامه خشونت خانگي محسني تبريزي به‌صورت آنلاين و براي تجزيه و تحليل داده‌ها از نرم افزار SPSS22 و آزمون آماري ويلكاكسون استفاده شد. نتايج: نتايج پژوهش نشان دهنده رابطه مثبت و معناداري بين خشونت خانگي عليه زنان با همه‎گيري  كوويد19 بود. همچنين رابطه‎ مثبت و معنادار بين ابعاد خشونت خانگي عليه زنان و همه‎گيري كوويد19  وجود داشت. ميانگين نمره خشونت خانگي عليه زنان در طي كوويد19  نوزده و دو دهم و خشونت خانگي عليه زنان قبل از همه‎گيري كوويد19 چهار و شش دهم بود. بحث و نتيجه‌گيري: يكي از برجسته‌ترين آسيب‌هاي دوره قرنطينه و حبس اجباري خانواده‌ها، گسترش خشونت خانگي عليه زنان عنوان شده كه از ديرباز، متداولترين نوع خشونت عليه زنان بوده است. در زمان همه‌گيري‌ها، سياستگذاران، تصميم‌سازان و دست‌اندركاراني مانند مددكاران اجتماعي مي توانند بر كاهش خشونت خانگي عليه زنان و حمايت از قربانيان خشونت متمركز شوند.