بررسي عوامل پيشگويي‌كننده‌ پريشاني هيجاني و كيفيت خواب بيماران مبتلا به ديابت نوع دو با زخم پاي ديابتي: سال 1401 در شهر قزوين

مقدمه: پريشاني هيجاني و كيفيت خواب هر دو عواملي موثر بر كنترل بيماري و عوارض ناشي از آن در بيماران با زخم پاي ديابتي مي‌باشند. از اين رو مطالعه حاضر با هدف تعيين عوامل پيشگويي‌كننده پريشاني هيجاني و كيفيت خواب در بيماران مبتلا به زخم پاي ديابتي، در شهر قزوين انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر يك مطالعه توصيفي –مقطعي است كه در سال 1401 اجرا گرديد. يكصد و نه بيمار مبتلا به ديابت مراجعه‌كننده به بيمارستان ولايت شهر قزوين بصورت در دسترس وارد مطالعه شدند. ابزار مطالعه شامل سياهه مقابله جمعيت شناختي، روش طبقه‌بندي زخم دانشگاه تگزاس، پرسش‌نامه كيفيت خواب پيترزبورگ و پرسش‌نامه پريشاني هيجاني (IR-PAID-20) بود. داده‌ها توسط نرم‌افزار SPSS تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: اكثريت بيماران داراي زخم درجه سه (48/6 درصد) در مرحله A (47/7 درصد) بودند. نمره كل پريشاني هيجاني و كيفيت خواب به ترتيب 19/94±49/81 و 4/02±10/21 بود. عواملي همچون كيفيت خواب، درجه زخم، مرحله زخم، نوع درمان، ميزان قندخون و مدت ابتلا به زخم پاي ديابتي بعنوان عوامل پيشگويي‌كننده پريشاني هيجاني شناسايي شدند (0/05 p). پريشاني هيجاني، درجه زخم و مرحله زخم به‌عنوان عوامل پيشگويي‌كننده كيفيت خواب بيماران شركت‌كننده شناسايي شدند (0/05 p). نتيجه‌گيري: وضعيت زخم به عنوان عامل پيشگويي‌كننده مشترك پريشاني هيجاني و كيفيت خواب در بيماران مبتلا به زخم پاي ديابتي شناسايي شد. توصيه مي‌شود با تمركز بر عوامل موثر بر پريشاني هيجاني و كيفيت خواب مداخلاتي در راستاي بهبود دو مولفه مذكور در بيماران مبتلا صورت گيرد.