فراواني كبد چرب غير الكلي و بررسي ارتباط برخي شاخص هاي متابوليك و عملكرد كبدي با آن در مبتلايان به ديابت نوع دو مراجعه‌ كننده به بيمارستان گلستان اهواز در سال ۱۳۹۹

مقدمه: بيماري كبد چرب غير الكلي (NAFLD) در حال حاضر شايع ترين بيماري مزمن كبدي است كه با ديابت شيرين نوع دو (T2DM) مرتبط است. هدف از اين مطالعه تعيين فراواني NAFLD در بيماران بزرگسال مبتلا به T2DM و برخي عوامل خطر مرتبط با آن بود. مواد و روش ها: اين مطالعه توصيفي مقطعي بر روي بيماران با تشخيص T2DM در بيمارستان گلستان اهواز در سال 1399 انجام گرديد. كليه شركت‌كنندگان براي تشخيص NAFLD و اندازه‌گيري درجه آن تحت ارزيابي اولتراسونوگرافي شكم قرار گرفتند. شاخص‌هاي باليني و بيوشيميايي متداول در شركت‌كنندگان اندازه‌گيري شد. يافته‌ها: جمعيت مورد مطالعه ۱۸۶ بيمار مبتلا به ديابت؛ شامل 75 زن (40/32%) و 111 مرد (59/68%) با ميانگين سني 10/50±46/85سال بود. نتايج سونوگرافي نشان داد تمام بيماران (100%) داراي NAFLD بودند كه از اين ميان 51 نفر (27/42%) در مرحله 1، 105 نفر (56/45%) در مرحله 2 و 30 نفر (16/13%) در مرحله 3 كبد چرب بودند. ارتباط مستقيم و معني‌داري بين شدت كبد چرب در اولتراسونوگرافي با مصرف سيگار (0/001 P)، وزن (0/001 P)، BMI  (P 0/001)، كنترل گليسميك (0/032=P) و سطح HDL-C (P= 0/001) وجود داشت. نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد NAFLD وضعيت بسيار شايعي در جمعيت مورد بررسي است و تمام بيماران مبتلا به ديابت درجات مختلف كبد چرب غيرالكلي را داشتند. اين يافته نشان‌دهنده اهميت غربالگري بيماران T2DM براي NAFLD و مديريت عوامل خطر مرتبط با آن در محيط باليني روزمره است.