بررسي هيپرتروفي قلبي در انواع مدل‌هاي حيواني ديابت: يك مرور نقلي

طبق اعلام سازمان بهداشت جهاني، بيماري‌هاي قلبي-عروقي از علل اصلي مرگ و مير در سراسر جهان مي‌باشند. هيپرتروفي قلبي با بروز برخي از اختلالات زمينه‌ اي مانند ديابت و فشارخون بالا همراه است. هيپرتروفي قلبي با افزايش اندازه كارديوميوسيت ها، بيان بالايي از ژن هاي جنيني در قلب، سنتز بيش از حد پروتئين و فيبروز بينابيني مشخص مي گردد كه منجر به اختلال عملكرد انقباضي و نارسايي قلبي مي شود. واسطه هاي مختلفي نظير سيتوكين ها، مولكول هاي چسبندگي، پروتئين هاي اسكلت سلولي، فعاليت دستگاه آدرنرژيك، پپتيدهاي ناتريورتيك، تغييرات در متابوليسم انرژي و استرس اكسيداتيو در القاي هيپرتروفي قلبي دخيل هستند. با توجه به اهميت باليني هيپپرتروفي قلبي، گسترش مدل هاي حيواني مرتبط با آن ممكن است به پيشرفت در زمينه يافتن روش هاي درماني جديد در بهبود نارسايي قلبي و كاهش اختلالات قلبي منتهي شود. مدل هاي حيواني ديابت با بروز هيپرتروفي قلبي، مي توانند با تجويز رژيم هاي غذايي پرچرب/قند بالا، سمومي نظير استرپتوزتوسين و دستكاري ژنتيكي از طريق ايجاد جهش در ژن لپتين يا گيرنده آن القا شوند. مدل‌هاي ديابت ناشي از رژيم غذايي يا مدل هاي حاصل از دستكاري ژنتيك با احتمال بيشتري هيپرتروفي قلبي را نشان مي‌دهند در حالي‌ كه مدل‌هاي ديابت ناشي از رژيم غذايي براي تحقيق درباره ديابت وابسته به سبك زندگي در انسان مناسب هستند. با اين وجود، يافته‌هاي به‌دست ‌آمده از مدل‌هاي حيواني براي بررسي هيپرتروفي قلبي ناشي از ديابت در انسان با محدوديت هاي روبه رو مي باشد كه استمرار پژوهش براي گسترش مدل هاي جديد حيواني را ايجاب مي‌نمايد.