طراحي و اجراي برنامه آموزش خودمراقبتي و بررسي تأثير آن بر كيفيت زندگي مرتبط با سلامت زنان سالمند مبتلا به ديابت نوع ۲: يك كارآزمايي باليني

مقدمه: امروزه ديابت به عنوان يكي از شايع‌ترين بيماري‌هاي موثر بر كيفيت زندگي دوران سالمندي مطرح مي‌شود؛ اين مطالعه نيز با هدف تعيين اثربخشي آموزش خودمراقبتي بر بهبود كيفيت زندگي مرتبط با سلامت در بين زنان سالمند مبتلا به ديابت نوع2 ساكن شهر تهران، در سال 1402-1401 انجام شد. مواد و روش‌ها: در اين كارآزمايي باليني 99 زن سالمند مبتلا به ديابت نوع 2، با استفاده از روش نمونه‌گيري خوشه‌اي تصادفي انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه آزمون و شاهد قرار گرفتند. گروه آزمون؛ طي 7 جلسه30 تا 60 دقيقه‌اي؛ آموزش‌هاي اصول خودمراقبتي ويژه بيماران مبتلا به ديابت را دريافت كردند . گروه شاهد نيز پس از اخذ پس‌آزمون، اين آموزش را به صورت فشرده؛ در 4 جلسه، دريافت كرد. ابزار گرد‌آوري داده‌ها پرسش‌نامه دوبخشي اطلاعات جمعيت‌شناختي و كيفيت زندگي (ليپاد) بود. تحليل داده‌ها به كمك نرم‌افزار SPSS نسخه 26 و با استفاده از آزمون‌هاي آمار توصيفي و تحليلي، انجام شد. يافته‌ها: تعداد 69 نفر از شركت‌كنندگان (69/7%) در گروه سني 69-60 سال قرار داشتند. پس از مداخله؛ تفاوت بين نمرات كيفيت زندگي در دو گروه معنادار بود (0/001 P). در بررسي درون‌گروهي در هريك از گروه‌ها نيز مشخص شد كه ميزان نمره كيفيت زندگي قبل و بعد از انجام مداخله در گروه آزمون و شاهد تفاوت معناداري دارد (0/001=P)؛ اين تفاوت در گروه آزمون مثبت و در گروه شاهد منفي بود. نتيجه‌گيري: آموزش خودمراقبتي، كيفيت زندگي زنان سالمند مبتلا به ديابت نوع 2 را بهبود مي‌دهد. بنابراين، انجام مداخلات آموزشي از اين قبيل، گزينه‌ مناسبي براي ارتقاي كيفيت زندگي زنان سالمند مبتلا به ديابت نوع 2 مي‌باشد.