روش‌شناسي ارزيابي و بهينه‌سازي طراحي محصولات از مسير تجزيه و تحليل مولفه‌هاي تعاملي (با تاكيد بر سه مولفه افردنس، پيش‌خورد و بازخورد)

طراحي ‌تعاملي به معناي برنامه‌ريزي و طراحي فرايند ارتباط دوسويه بين كاربر و محصول است و بر اين اساس بايد مولفه‌هاي تاثيرگذار در اين ارتباط شناسايي و كنترل شوند. در چند دهه اخير پژوهش‌هاي متعددي به منظور معرفي و تبيين نقش مولفه‌هاي مورد ‌نظر انجام پذيرفته است، اما شيوه بررسي، تحليل و كاربرد آن‌ها در فرايند طراحي محصولات، مبحثي ارزشمند در حوزه روش‌شناسي طراحي است كه كم‌تر مورد توجه قرار ‌گرفته است و در ‌نتيجه، با چالش‌هايي روبه‌رو است. لذا، هدف اين پژوهش، ارايه شيوه ارزيابي و بهينه‌سازي طراحي محصولات بر‌مبناي تجزيه و تحليل افردنس‌ها، پيش‌خوردها و بازخوردهاست. بر اين اساس، ابتدا، مفاهيم كاربردي مرتبط با افردنس، پيش‌خورد و بازخورد و انواع آن‌ها به اختصار معرفي شده و در ادامه، مدل گِيور در تفكيك اطلاعات معرف افردنس از امكان‌پذيري‌هاي عملكرد، و هم‌چنين، روش تجزيه و تحليل كار ارايه شده است؛ تا بتواند به‌عنوان مبناي نظري و اجزاي روش پيشنهادي مورد استفاده قرار‌گيرد. سپس، شيوه تجزيه و تحليل مولفه‌هاي تعاملي محصولات با عنوان «روش تجزيه و تحليل افردنس» در سه گام به‌همراه يك مثال كاربردي و جدول‌هاي تحليلي تشريح شده است. اين شيوه كه حاصل مطالعات متعدد در حوزه طراحي ‌تعاملي و هم‌چنين، تدريس و تجربه اجرايي نگارندگان در اين حوزه است، مي‌تواند در فرايند طراحي با اهداف ايده‌پردازي، ارزيابي و اصلاح و بهينه‌سازي طرح، نقش ارزشمندي ايفا نموده و مورد استفاده دانشجويان و طراحان قرار‌گيرد.