تبيين فلسفي نسبت ميان حيا و حجاب و دلالت‎هاي تربيتي آن در تربيت اسلامي

هدف پژوهش حاضر، تبيين فلسفي نسبت ميان حيا و حجاب در تربيت اسلامي و ارائه دلالت‎هاي تربيتي اين رابطه است. پژوهش با رويكرد كيفي و با استفاده از روش توصيفي−تحليلي انجام شد. ابتدا به شيوه توصيفي به بررسي مفهوم و جايگاه حيا و حجاب در متون تربيت اسلامي با بهره‎گيري از آيات قرآن، احاديث و روايات مبادرت شد. سپس تحليل‎ها در ارتباط با نسبت ميان حيا و حجاب به عمل آمد. نتايج نشان داد حيا در مقايسه با حجاب امري فطري، دروني و زيربنايي است. نسبت ميان حيا و حجاب به شيوه‎اي نمادين اينگونه است كه حجاب لباس حيا بوده و امري بيروني و روبنايي است. هر چند حفظ آن در جامعه اسلامي ارزش محسوب شده و واجب است. لذا بيدارساختن و زنده نگاه داشتن فطرت حيا مقدم بر توصيه صرف به حجاب است. نتيجه آنكه از منظر تربيت اسلامي، دستور مستقيم به رعايت حجاب بدون پرورش بعد فطري حيا كه از دوران كودكي صورت مي‎گيرد، نوعي شتابزدگي در تربيت به حساب مي‎آيد. براين‎اساس، پيشنهاد مي‎شود در برنامه‎ها و اقدامات تربيتي، توصيه به رعايت حجاب همراه با بيدار ساختن امر فطري حيا صورت گيرد و بدون پرورش فطرت حيا و بدون ملاحظه نقش مقدمه‎اي حيا، اقدامات در خصوص توصيه به رعايت حجاب مؤثر نخواهد بود.