رهايي از «ازخودبيگانگي» يا «انسان الحيوان»؛ با تاكيد بر راهكارهاي معرفتي ابن‌عربي

يكي از مشكلات انسان مدرن، «ازخودبيگانگي» است. اين بيماري شناختي، شامل تمامي دردهاي فردي و اجتماعي انسان مي شود. راهكارهاي انديشمندان غربي، تكيه بر ابزار حس و تجربه دارد و بر اثر ضعف موجود در منابع  شناختي، كارساز واقع نشده است. ابن عربي تنها راه رهايي را درك معرفت شهودي و ورود به مسير سلوك عرفاني مي داند. از نظر او استفاده از عقل و حس به جاي شهود، انسان را به ماديات و محسوسات محدود مي نمايد و از توجه به ملكوت غافل ساخته و از اصل سلوك جلوگيري مي‌كند كه نتيجه ي آن بيگانگي انسان از خودِ حقيقي خويشتن است. چنين انساني در عرفان ابن عربي، انسان الحيوان ناميده مي شود. در اين مسير بايد به زدودن حجاب هاي ظلماني پرداخت و تلاش نمود با رياضت ها و عباد هاي خالصانه، تاريكي هاي دل را به روشنايي تبديل كرد. لذا در اين مقاله كه با روش توصيفي-تحليلي نگارش شده تلاش گرديد سيري معرفتي از «انسان الحيوان» به «انسان كامل» كه همان خروج از ازخودبيگانگي است ترسيم شود.