ارائه مدل آسيب‎ شناسي پرداخت رسانه‌اي (تلويزيوني) سبك زندگي اسلامي ـ ايراني

در عصر حاضر، رسانه‌ها و به‌ ويژه تلويزيون، علاوه بر كاركرد سرگرمي و اطلاع ‎رساني، ابزاري براي الگوسازي و ترويج سبك زندگي خاص در جوامع محسوب مي‌شوند. تلويزيون جمهوري اسلامي نيز بر مبناي اسناد بالادستي، همواره درتلاش بوده است تا سبك زندگي اسلامي-ايراني را كه تأكيد بر تحكيم هر چه بيشتر نهاد خانواده دارد، با پرداخت‌هاي رسانه‌اي به سطح جامعه ارائه دهد و در نهادينه‌سازي و جامعه‌پذيري اين سبك تأثيرگذار باشد .اين پژوهش با روش كيفي و داده‌بنياد و با ابزار مصاحبه عميق و نيمه‌ساختار‌يافته با 21 نفر ازكارشناسان حوزه رسانه، خانواده و سبك زندگي، در نظر دارد تا به اين پرسش پاسخ دهد كه طي سال‌هاي گذشته چه آسيب‌هايي در پرداخت‌هاي رسانه ‎اي تلويزيون در حوزه سبك زندگي اسلامي ـ ايراني خانواده وجود داشته است و چه راهبردهاي مناسبي براي آن بايد مورد توجه قرار گيرد. نتايج پژوهش با تعداد 7 مقوله اصلي، 11 مفهوم كلي و 67 كد نهايي مشخص كرده است كه عوامل برون‎ سازماني مانند؛ برخوردار نبودن از يك مركز ملي مديريت پيام در حوزه سبك زندگي اسلامي ـ ايراني براي دستگاه‌هاي فرهنگي، اقبال به شبكه نمايش خانگي برخي عوامل درون‌سازماني مانند؛ كاهش برنامه‌هاي نمايشي رفتارگرايانه، افزايش شكاف بين رسانه با مخاطب نسل جديد و مانند آن، موجب بروز پديده،كم تأثيرشدن پرداخت‌هاي رسانه‌اي در حوزه سبك زندگي اسلامي ـ ايراني، مي‌شود. همچنين راهبرد هاي مناسب با رويكرد روش داده ‎بنياد و تعيين شرايط زمينه‌اي، تسهيل‎گر، محدود‎ كننده و پيامدها ارائه شده است.