شاهنامۀ منسوب به محرمي، برگي ديگر از شاهنامه سرايي در سرزمين عثماني

بعد از فتوحات سلجوقيان در آسياي صغير، زبان و فرهنگ پارسيان با آنان وارد اين خطه شد و در دوره‌هاي سپس‌تر به دليل انس و علاقۀ شاهان سلجوقي و عثماني به فرهنگ پارسي، بخصوص اثر گران‌قدر فرزانۀ توس، از دو جهت اين اثر ارزشمند را مد نظر قرار دادند: سرودن آثاري به سبك و سياق شاهنامه و ترتيب‌دادن ترجمه‌هايي از اين نامۀ خسروان. يكي از آثار پديدآمده در دوران يادشده، شاهنامۀ منسوب به محرمي است كه كشورگشايي و لشكركشي‌هاي بايزيد دوم را به رشتۀ تحرير درآورده و بسيار از نكته‌هاي ارزشمند تاريخي را در اين گيتي‌ستاني يادآور شده است. نگارندگان در اين پژوهش ابتدا به معرفي مفصّلي از شاهنامۀ منسوب به محرمي پرداخته، تأثيرپذيري شاعر از شاهنامۀ فردوسي نشان داده‌اند. حاصل اين پژوهش اين است كه شاعر سبك حماسي را با الگوي سرودن قصايد مدحي در هم آميخته و سعي كرده در صورت‌هاي بياني بخصوص تشبيه نوآوري‌هايي داشته باشد. اين اثر در چندين مورد تحت تأثير شاهنامه بوده است: تأثير مستقيم از ابيات بخصوص توصيف دقايق جنگ، استفاده از تعبيرات و اصطلاحات، ذكر مضامين حماسي، يادكرد قهرمانان شاهنامه.